De toestand van eenen mensch, van wien men gelooft, dat hij van den duivel bezeten is.’ Dat is de betekenis van het woord ‘obsessie’ volgens de spelling uit het jaar 1858. Internet. Handig. The Obsessed is het kindje van Scott Weinrich, een muzikant die vanaf 1976 zijn voetsporen in de doomrock scene heeft gezet. Zijn obsessie voor muziek heeft hem naar veel andere bands gebracht onder andere Saint Vitus, één van de bands die het doom metal genre rijkelijk heeft beïnvloed. Na de laatste opheffing van The Obsessed in 1994 en voorlopige afscheidsplaat The Church Within laat Weinrich ons tot dit jaar wachten op zijn nieuwe plaat Sacred. 

Waarom? Geld? Drugs? Of om de simpele reden dat de man gewoon houdt van muziek maken? En daarom in talloze andere bandjes heeft gespeeld? De band heet natuurlijk niet voor niets The Obsessed. Het is een band waarin hij zijn beste ideeën kwijt kan en daar heeft hij er genoeg van. Sacred is een album met stonerdoomriffs die hevig door rock n roll geïnspireerd zijn. Hier en daar hoor je ook wat punk invloeden, maar vooral het logge, gruizige van de stonermetal liggen bovenop de spreekwoordelijke taart.

The Obsessed is een band die waarschijnlijk veel gedraaid wordt door motorbendes. Bij een nummer als Punk Crusher zie ik een grote bebaarde man in een chopper op route 66 de nacht in rijden. Ergens in de verte doemt een kerk op. Op het dak staat geen kruis maar een doodskop. De motorrijder rijdt voorbij. Een roedel wolven rent met hem mee. Maar de chopper rijdt veel te snel. In zijn spiegel ziet hij ze steeds kleiner worden. Uit zijn binnenzak haalt hij een foto van zijn kinderen (My Daughter My Sons). Hij stopt de foto weer weg. En rijdt door. De nacht slokt hem op (Be The Night).

Sacred is een stonerdoom plaat die traditioneel is. Niet vernieuwend maar uitdiepend. Weinrich laat horen dat hij een prima riffschrijver/liedjesschrijver is. Voorlopig zijn we nog niet van de obsessie van deze man af.