De grote zaal van de Effenaar is nog maar matig gevuld als ik voor aanvang van de eerste supportact de zaal betreed. De avond is niet uitverkocht, maar met een headliner als The Paladins verwacht je toch wel een goed gevulde zaal.

[singlepic id=5699 w=320 h=240 float=left]Anyway, zoals altijd stipt op tijd betreden de heren van The Vibrotones het podium. 8 jaar geleden besloten de heren om een punt achter de band te zetten, maar schijnbaar bleef het toch jeuken, want ze mogen de avond openen. Deze driemansformatie met een minimale muzikale bezetting van Jacko (gitaar), Robert (contrabas) & Erik (Drums) maakt een mix van surf, roots & rockabilly. Tot mijn verassing herkende ik in Erik ook de drummer van The Hummingbirds, een band die bij mij in de categorie “smullen” valt v.w.b. hun live optredens, en wat mij dus extra nieuwsgierig maakte naar wat deze band op het podium zou presteren.

Al bij het eerste nummer viel alles op z’n plek: vettige, ranzige, ruige, smerige rockabilly, waarbij alle gebruikte bijvoeglijke naamwoorden 100% als compliment bedoeld zijn. Muziek, zoals muziek live bedoeld is: niet netjes en braaf, maar rauw zonder in de studio achter het mengpaneel mooi technisch gladgestreken te zijn. Daarbij een podiumshow waaruit blijkt dat de heren zich hier erg thuis voelen. Zeker Erik, die met z’n drumstel helemaal vooraan op het podium zit, en toch iedere keer bij mij weer associaties met Animal (Muppets) oproept vanwege zijn blikken, is een echte blikvanger van de band. En passant worden er nog bekenden in de zaal gespot, en aan alle aanwezigen voorgesteld, en ook mijn eigen persoon is hiervan niet gespaard gebleven. Tot het tijdstip, dat de setlist afgewerkt was, zich veel te snel aankondigde. Conclusie: de mensen die na deze act binnen kwamen, hebben echt wat gemist!

[singlepic id=5720 w=320 h=240 float=right]The Rhythm Chiefs worden regelmatig aangeduid als de jongste bluesband in Nederland. Afkomstig uit Zuid-holland en opgericht in 2003, is de gemiddelde leeftijd van de bandleden in 2010 nog maar 17 jaar. Momenteel beperkt de band zich niet meer tot blues alleen, maar is hun repertoire uitgebreid, en kan omschreven worden als een mix van blues, country, bluegrass, rockabilly met zelf funk en jazz invloeden.

Met hun optreden lagen ze erg in het verlengde van The Vibrotones. Hoewel duidelijk muzikaal anders georienteerd, wisten zij ook een rauwe show neer te zetten, waarvan de energie duidelijk op het publiek oversloeg. De zaal begon inmiddels lekker vol te lopen, en het werd steeds drukker bij het podium, wat de sfeer zeker ten goede kwam.

[singlepic id=5743 w=320 h=240 float=left]Na de twee support acts was de zaal voor zo’n driekwart gevuld met een zeer gevarieerd publiek, allemaal in afwachting op The Paladins. Voor mij was dit de tweede keer dat ik ze live heb gezien. De eerste keer was in 2003, in de toen nog “oude Effenaar”. Het was een optreden, waar ik vrij last-minute naartoe kon om foto’s te maken, en ik kende The Paladins wel van naam, maar daar hield het eigenlijk wel bij op. Live werd ik verrast door hun aanstekelijke en strak gespeelde rockabilly, waarbij het onmogelijk was om niet ritmisch mee te gaan bewegen.

Ter voorbereiding op dit optreden ben ik weer wat muziek van de heren gaan beluisteren, en om eerlijk te zijn vond ik het tegenvallen, met het live optreden in mijn achterhoofd. De studio opnamen klinken niet slecht, maar erg gladjes geproduceerd, en juist de impact van hun live ontmoeting bleef achter. Dus ja, ik was een beetje bevooroordeeld toen de heren zich klaarmaakten voor hun optreden: zou het er allemaal dan toch wat rustiger aan toegaan, nu we 7 jaren verder zijn? Nee hoor, nog voor het einde van het eerste nummer was voor mij duidelijk: het live gevoel van 2003 was binnen no time weer terug.

Voor mij dus de conclusie: als ik naar The Paladins luister, dan live a.u.b!

[nggallery id=454]

[nggallery id=455]

[nggallery id=456]