Er lijkt maar geen einde te komen aan de stroom jonge bands die beïnvloed zijn door de muziek uit de jaren zeventig en vervolgens met een geweldig debuutalbum op de proppen komen. The Parlor Mob vormt daarop geen uitzondering. 

Hoewel deze band in 2006 al eerder een album heeft gemaakt onder de naam What About Frank?. Maar onder de nieuwe naam kunnen we dus zeggen dat And you were a crow het debuutalbum is van The Parlor Mob. En wat voor één! Liefhebbers van bijvoorbeeld Wolfmother kunnen dit album blind aanschaffen. Muzikaal komt de muziek van The Parlor Mob erg overeen met Wolfmother en niet in de laatste plaats door de stem van zanger Mark Melicia die erg veel gelijkenis toont met met die van Wolfmother forntman Andrew Stockdale. Maar als je heel goed naar de stem van Melicia luistert dan lijkt Robert Plant toch wel zijn grootste inspiratiebron te zijn. Zoals is te horen op het nummer Angry Young girl, het rustpuntje van het album. Je zou haast zweren dat het Plant zelf is. De cd opent geweldig met het opzwepende Hard times, gevolgd door het niet minder rockende Dead wrong. Everything you’re breathing for en The kids zijn wat mij betreft echter de hoogtepunten van dit album. Vooral het zwaar rockende The kids is smullen geblazen. En met het al eerder genoemnde Angry Young girl valt er weinig aan te merken op de eerste helft van dit album.

De tweede helft is een tikje minder overdonderend maar toch valt er nog genoeg te genieten. Zo is Tide of tears een te gek blues nummer maar moet ik er wel bij zeggen dat het in principe een regelrechte kopie is van Led Zeppelin’s Since I’ve been loving you waarbij Melicia net zo staat te krijsen als Plant in zijn beste dagen. De structuur van beide nummers is vrijwel identiek. Ook My favorite heart to break beukt er lekker op los. Het album word afgesloten door het wederom zwaar aan Zeppelin denkende Can’t keep no good boy down. Een akoestisch nummer wat niet zou hebben misstaan op Led Zeppelin III. Ook hier klinkt Melicia als twee druppels water op Plant. Ik denk dat als Jimmy Page deze man hoort zingen, hij direct de telefoon pakt om te vragen of hij geen zin heeft om auditie te doen voor een eventuele tour met Page, Jones en Bonham. In ieder geval  hebben de  liefhebbers van opzwepende gitaarrock, overgoten met een heerlijke seventies sound, er weer een favoriet bandje bij. Een uitstekende cd. Kan niet anders zeggen.