[singlepic id=15244 w=320 h=240 float=right]The Presidents of the United States of America, ook wel The PUSA of The Presidents genoemd. Toen ik de aankondiging van het concert las realiseerde ik me dat ik al heel lang niets van deze band vernomen had. Het zal wel zo’n concert worden, waarbij de band met tegenzin wat oude nummers speelt tussen al het nieuwe werk door, dacht ik nog. En alsof de bandleden mijn gedachten konden lezen, las ik vervolgens dat ze hun debuutalbum uit 1995 integraal zouden spelen. Dus toch meezingen en springen op Lump en Peaches… Ik ben benieuwd!

In het voorprogramma staan de Straight Lines, een leuk bandje uit Wales. De muziek is verrassend gevarieerd, en ze zetten geen slechte show neer. Helaas krijgen ze het publiek niet zo erg goed mee als ze zouden willen, maar desondanks zie je dat ze er plezier in hebben. En dat heeft een reden: het is de eerste keer dat ze optreden op het Europese vasteland. Geen slecht begin, zo in de Effenaar, vindt ook zanger Tom.

Daarna is het wachten op The Presidents. De zaal begint nu eindelijk wat voller te raken. Gelukkig, want ik begin een beetje te vrezen dat The Presidents vergane glorie zijn. Maar zodra de band het podium op komt, blijkt dat ik er compleet naast zit. De band is springlevend, straalt enorm veel plezier en energie uit, en de muziek is geweldig aanstekelijk. Zanger en bassist Chris Ballew is de vrolijke man die naast je op de camping staat. Gitarist Andrew McKeag, die in 2004 Dave Dederer heeft vervangen, heeft wel iets weg van Dennis van Kane met zijn hoedje. Hij zingt (en miauwt in “Kitty”) regelmatig met Ballew mee. De drums zijn voor rekening van Jason Finn, die zich wat minder bezighoudt met het publiek en zijn bandgenoten.

[singlepic id=15257 w=320 h=240 float=left]De eerste nummers worden luidkeels meegezongen door het overwegend mannelijke publiek. Ik denk zelfs dat ik van het publiek net zoveel genoten heb als van de band zelf. Wat een vrolijkheid en energie! De interactie tussen het publiek en de band is fantastisch. Ballew maakt steeds grappen, en McKeag houdt de security tegen als er iemand wil stagediven. Op een bepaald moment vergist McKeag zich na al die jaren toch nog in de tekst, maar hij lost dit erg leuk op. Misschien haalt hij dit geintje wel iedere show uit, maar het komt heerlijk spontaan en ongedwongen over. Na de eerste nummers gaat de band over op het integraal spelen van hun debuutalbum, waarbij Lump en Peaches voor mij de hoogtepunten zijn.

Na afloop van het spelen van hun grijsgedraaide plaat gaan ze verder met wat andere bekende en onbekende nummers, waaronder “Mach 5” en “Video killed the radiostar”. De mannen zijn onvermoeibaar, en het publiek ook, zo lijkt het ook. Na een korte pauze komen ze daarom nog terug voor een toegift. Helaas geen bekende nummers meer (althans voor mij), maar wel een wat langdradig muzikaal intermezzo. Desondanks lopen we na afloop met een grote glimlach de zaal uit. Wat hebben The PUSA mij positief verrast!

Op weg naar de parkeerplaats treffen we de drummer en zanger van de Straight Lines. Voor vijf euro bieden ze hun cd te koop aan, en ik heb er eentje gekocht. Een heerlijk old-skool einde van een heerlijke old-skool avond.

[nggallery id=1271]

[nggallery id=1272]