Een lange, lange tijd geleden was de invloed van God zo invloedrijk op het dagelijks leven van de mens dat de bouw van kerken omhoog schoot als paddenstoelen uit de grond. Bouwwerken, gemaakt om de heer boven ons te eren. Gelukkig bedacht men om ook een soortgelijk gebouw te creëren langs de Amsterdamse Prinsengracht, want daar, in de Duif, mocht een bijzondere collaboratie een poging wagen om een zittend publiek uit zijn dak te laten gaan…

Het is vijf over half negen als de metershoge deuren van het kerkgebouw de Duif naar ons toe schuiven. Na enkele seconden wikken en wegen heb ik toegang ontvangen tot het optreden van vanavond. En toen begon de bijzonderheid. Ik bevond mij in het middelpunt van een rijkelijk, decoratieve zaal. Werkelijk een lust voor het oog, en vooral een unicum. Rijen stoelen stonden keurig klaargezet, klaar om bezet te worden door een publiek van ongeveer 150 man. Een publiek dat duidelijk werd verrast door de locatie, en de vorm van het optreden. Zelfs toen drie twintigers die wellicht net wat te in het glaasje hebben gekeken Brian Fallon verzoekten om het publiek te laten staan, gaf de zanger uit New Jersey het volgende antwoord: ‘I think this show is already established as a sitting show.’

Maar wat houdt de Revival Tour nou eigenlijk in? Het betreft een groepering die bestaat uit Chuck Ragan, Brian Fallon, Dave Hause en Dan Andriano. Tel daar nog maar een prima muzikant die behoorlijk veel weg had van een wanhopige Mexicaan, en een hevig bebaarde man die een onophoudelijke energie bezat. Hij nam de viool voor zijn rekening en de zogenaamde Mexicaan vulde de rol van contrabassist in. Op initiatief van Ragan zijn de heren een samenwerking gestart die in het teken staat van volksmuziek. De doelstelling van het project is vooral het bijeenbrengen van mensen. Het publiek was zeer divers. Denk hierbij aan alto’s, 40+-ers en kinderen die mede door het opzwepende vioolspel, en de strakke contrabas als één geheel functioneerde. De lol spatte er werkelijk van af, zowel bij het publiek als bij de muzikanten zelf. Ik heb nog nooit zoveel ontblote tanden bij elkaar gezien. Stampende voeten, klappende handen en knippende vingers maakte het feit dat amusement aanwezig was, wel heel erg duidelijk. Ieder individu, uit iedere leeftijdscategorie voelde zich als een kind in een snoepwinkel. Wat dat betreft is de groepering prima geslaagd in het behalen van de reeds genoemde doelstelling.

Het knusse kerkje was qua afmetingen perfect om musici hun ding te laten doen. De akoestiek kan beschreven worden met het woord ‘prima,’ en het geluid van een echo was enkel heel ergens in de verte hoorbaar. De ruimte maakt dit optreden extra sfeervol, vooral door het knusse gehalte er van. Aangezien de hoofdpersonen uit the Revival Tour religieus zijn opgevoed, voelden zij zich hier ook vrij goed thuis. Enkel Dave was niet te beroerd om een grap te publiceren met betrekking op schending van religie. ‘Well, we’re in church now, that’s very special.’ ‘Very nice to get drunk with your friends,’ luidde zijn woorden. Doordat de vier mannen ook persoonlijke verhalen vertelden werd het een extra lang, en een extra amusant optreden. Dat humor (beter gezegd cabaret), en serieus muzikaal vakmanschap goed samen kunnen gaan bewijst dit team.

Het spektakel ving aan met een gezamenlijke greep uit de selectie van alle nummers die alle zes de bandleden op een presenteerblaadje aanboden. Gezamenlijk speelden zij elkaars nummers en hadden alle lol van dien. Vervolgens ging de groep uiteen en bleef Dave fris achter: hij had er duidelijk zin in. Zijn mooie heldere stem danste door de zaal. Hij werd opgevolgd door Chuck Ragan, een persoon voor wie velen duidelijk een voorkeur hadden. Met zijn rauwe, en ruige stem vormt hij de tegenpool van Dave Hause, maar dat maakte de afwisseling juist heel erg bijzonder. Ook Chuck moest geloven aan een opvolger: Dan Andriano. Eerlijk is eerlijk, het is een goede artiest maar in vergelijking met zijn medespelers komt zijn muziek toch echt het minst uit de verf. Zowel vocaal, en muzikaal weet hij de andere drie ‘grote namen,’ niet te overtreffen. Dit was ook duidelijk merkbaar aan het publiek, dat zonder gêne even berichtje op Facebook plaatste, een plaspauze nam of een gulzig biertje naar binnen tikte. En last, but not least: Brian Fallon. Tevens was duidelijk dat ook hij veel aandacht van het publiek trok. Deels door zijn grappen, voor een nog groter deel zijn muziek. Maar het feest kon niet meer stuk toen zijn partner uit the Horrible Crowes, Ian Perkins, het podium betrad. De uiteindelijke duur van het concert bedroeg een zeer royale twee en een half uur. Minimaal. ‘I believe Jesus brought us together,’ beweert Fallon op het debuutalbum van the Horrible Crowes. Of dit waar is? Dat weet niemand zeker maar, áls dat zo is, dan lijkt the Revival Tour behoorlijk veel op Jezus.