cover robert cray in_my_soul_art_hrSamen met zijn Band brengt Robert Cray sinds 1980 om de twee à drie jaar een nieuw album uit. In My Soul is de zeventiende langspeler van de Amerikaanse bluesgitarist. Hij wordt dit jaar 61, maar de sleet zit er nog allesbehalve op.

Op deze door Steve Jordan (Keith Richards, John Mayer) geproduceerde plaat verkeert Cray in een geweldige vorm. En dan is zo’n cover van Otis Reddings Nobody’s Fault But Mine eigenlijk niet eens nodig. Hoewel duidelijk overgoten met de kenmerkende Cray-saus is de song een vreemde eend in de bijt. Het zij ‘m vergeven, want voorts puilt de plaat uit van subliem eigen werk. Zoals de lome blues van Fine Yesterday. Het accent ligt toch al op het rustiger, soulvolle blueswerk op In My Soul. Een album dat geen dieptepunten kent en je elf songs lang bij de les houdt. Bonustrack Pillow is misschien wel de fraaiste track op de cd. Robert Cray in optima forma, die sterk aanschurkt tegen de grootsheid van wereldhits als Right Next Door (Because Of Me) en het onverwoestbare Don’t Be Afraid Of The Dark. Dat geldt bovendien voor de swingende uptempo openingstrack You Move Me. Een van de nummers waarmee Cray een ode brengt aan de liefde. Een thema waar hij de luisteraar wel vaker mee om de oren slaat, zonder dat dat ook maar een enkele keer de aandacht doet verslappen.

Het is dit jaar veertig jaar geleden dat The Robert Cray Band werd opgericht. Cray werd vijftienmaal genomineerd voor een Grammy en sleepte de prijs vijf keer daadwerkelijk in de wacht. Een nieuwe nominatie kan niet worden uitgesloten. Een Grammy evenmin.