Het is rustig in de zaal. Een half uurtje voor aanvang stap ik binnen. Het is donderdagavond, Tivoli is in de ban van het skafenomeen ‘The Slackers’. Me zorgend makend voor een lage opkomst zie ik de mensen binnen druppelen. Echter zoals zo vaak is mijn angst ongegrond. Tegen de tijd dat het negen uur is, is de zaal goed gevuld. Al twintig jaar zijn deze mannen uit New York al bezig alhoewel de line-up aan wel heel veel veranderingen onderhevig is geweest. Het maakt niet uit. Het huidige zestal is alweer een aantal jaar samen en dat is te zien, en nog belangrijker, het is te horen.

Het is overduidelijk dat de mannen er zin in hebben. Lachend en groetend komen ze op. Alle zes de leden zijn aanwezig hetgeen betekent dat we omver geblazen gaan worden. Keyboard, bas, saxofoon, trombone, gitaar en drums. Wat wil je nog meer. Glen Pine speelt de trombone maar zingt ook nog eens. Daarnaast neemt toetsenist Vic Ruggiero de meeste vocalen voor zijn rekening. En hoe! Vooral het samenspel tussen deze twee zangers is heerlijk om naar te luisteren. De Slackers zijn dan wel een skaband maar naast ska en reggae zijn er nog meer verschillende stijlen in hun muziek te ontdekken, bijvoorbeeld jazz, dub en soul. Wat er ook gespeeld wordt, het publiek smult er van en samen met de band maakt de menigte er feestje van. Want dat is het wat mij betreft wel, feestmuziek. Niet in de zin van een flauwe polonaise maar het klinkt gewoon vrolijk en het is o zo dansbaar.

[singlepic id=10409 w=320 h=240 float=right]En dansen wordt er gedaan. Bij de eerste klanken valt het mee maar als Mr Tragedy ingezet wordt gaat het publiek uit zijn dak en staat niet meer stil tot het einde. Zeker bij publieksfavorieten leeft de menigte op. De band gaat op een gegeven moment ook in op verzoeken uit het publiek. De interactie met de zaal en de vrolijke, en kwalitatief goede, muziek staan samen garant voor een swingende avond. Het zal ook niemand verbazen dat het steeds warmer wordt in de zaal. Als dan na een uurtje spelen de band het podium afloopt, weten we één ding zeker. Hier komt nog een toegift.

Na de eerste toegift speelt Vic een solo-nummer op de gitaar van Jay die hij nou niet bepaald goed heeft afgestemd. Het publiek slikt het. Hij wordt op een gegeven moment ondersteund door Dave op de saxofoon. Daarna gaat de groep nog een paar keer goed los. Half elf was het gedaan met de pret. Het concert was wel iets aan de korte kant maar het plezier was er zeker niet minder om. Overal waar de Slackers komen is het nou eenmaal feest.

[nggallery id=849]