Het is lang geleden dat ik nog een concert bij het Temporary Art Centre in Eindhoven meegemaakt heb. Maar als ik binnenkom zie ik dat de concertzaal nog zo goed als onveranderd is: een heerlijke underground sfeer komt je tegenmoet en een beetje weemoedig komt de gedachte aan de “oude Effenaar” toch weer een beetje bovendrijven… Om kort te gaan: ideale omstandigheden voor de bands van vanavond, waarvan het tweede optreden toch wel een beetje speciaal is: het is de presentatie van het album “Destroyers of Worlds” van The Sugarettes.

[singlepic id=16133 w=320 h=240 float=left]“Layered Guitars and a sweet succulent voice pull you in and spit you out – gently”. Dit is wat Space Siren zelf zeggen wat je van hun muziek kunt verwachten. Wat dit viertal op je afvuurt, is moeilijk onder woorden te brengen, ook al is dit niet de eerste keer dat ik ze live zie. Ik heb diverse benamigen gezien waaronder Indie en Noise, en ja, deze termen zijn van toepassing op de muziek, maar toch is het niet realistisch om de band dan maar hierin te categoriseren. Het is echter muziek die je ook niet te veel moet analyseren, maar die je gewoon moet ondergaan in een (bijna) psychedelische trip: sluit je ogen en laat deze wall of sound over je heen gaan. Om deze sfeer te versterken hoef je geen ellenlange aankondigingen van de nummers te verwachten: de band komt op en begint te spelen. En het publiek consumeert en geniet. En als het laatste nummer er op zit kan ik toch alleen maar weer denken: wow…

Destroyers of Worlds” is het tweede album van het Eindhovense “The Sugarettes”, en vanavond wordt dit schijfje aan het publiek gepresenteerd. Het zal dan ook niet verbazen dat het overgrote gedeelte van de setlist in het teken van dit album zal staan. Na het openingsnummer Spring break zitten de volgende nummers in de set verwerkt: Hello Charlie, Please Please Me, Love in Stereo , Laura, Kon’nichiwa, Straight Flush, Rave on en uiteraard het titelnummer Destroyers of Worlds.

[singlepic id=16153 w=320 h=240 float=right]Hoewel ook deze band kenmerken van Indie en Noise(rock) heeft, zit er ook een “poppy” sound in het geheel, wat de nummers een lekkere dosis toegankelijkheid meegeeft, zonder dat dit echter naar een mainstream of nog erger commerciële sound neigt. Het gevolg is dan ook dat de nieuwe nummers die ik nog nooit eerder gehoord heb meteen aangenaam toegankelijk overkomen, maar dat de sound die ik eerder gehoord heb hierin ook weer aanwezig is. Met dit album is duidelijk dat ze dezelfde koers varen, maar dat ze niet in herhaling vallen. Nummers met een deja-vu gehalte, maar ook een stuk onbekendheid, nieuwigheid…

Dit alles wordt verpakt in een optreden wat overeenkomt met de presentatie van Space Siren: een korte aankondiging van de reden van het optreden, maar verder worden er ook niet te veel woorden aan vuil gemaakt. Het is duidelijk dat de diverse bandleden zich het meest op hun gemak voelen als ze doen waarvoor ze daar staan: spelen. En dat ze er plezier in hebben, heeft tot gevolg dat de zaal er plezier in heeft: de open plek tussen het podium en de voorste rij bezoekers wordt steeds kleiner, en het valt op dat alle aanwezigen voor de band gekomen zijn: praters tussen de bezoekers zijn de opvallende afwezigen. Het zal dan ook geen verassing zijn dat het publiek niet accepteert dat het optreden al afgelopen is. Voor de toegift grijpt de band even terug naar het verleden als we de heerlijke combo Enola Gay en The Anniversary voorgeschoteld krijgen, maar als die voorbij is is de enige optie om de band nogmaals op korte termijn te horen toch een bezoekje aan de merchandise stand om het zojuist gepresenteerde schijfje aan te schaffen.

Namens Rockportaal.nl heb ik van de band een schijfje in ontvangst mogen nemen. De review hiervan zal dan ook op korte termijn hier te lezen zijn.

[nggallery id=1345]

[nggallery id=1346]