Vorig jaar werd er door Thin Lizzy guitarist Scott Gorham bekend gemaakt dat er opnames waren gevonden van een Thin Lizzy concert die nog nooit eerder waren uitgebracht. De opnames bleken zo goed te zijn dat er besloten werd om deze officieel uit te brengen. Het gaat om een optreden in Philadelphia uit 1977. Dat was de periode dat de band op haar best was. De opnames zijn gemaakt voor het toen populaire Amerikaanse radioprgramma King Biscuit Flower Hour. Een aantal songs zijn dus wel ooit uitgezonden geweest en daardoor al jaren geleden verschenen op diverse bootlegs.

Na de bekendmaking van Gorham over deze opnames en het officieel uitbrengen daarvan kwamen ook de geruchten op gang. Diverse Engelse rockjournalisten durfde zelfs te stellen dat het kwalitatief beter zou zijn dan het legendarische live album Live & dangerous. Is dat ook zo? Ik vind van niet. Ja, muzikaal is het allemaal dik in orde natuurlijk want zoals ik al zei, Thin Lizzy was in die jaren op haar best, met Gorham en Brian Robertson op gitaar, die ook op deze cd weergaloos spelen, en de onnavolgbare Brian Downey op drums. Downey word nog wel eens vergeten als het gaat om die unieke Thin Lizzy sound, maar wat mij betreft is zijn aandeel minstens zo groot als de overige bandleden. Daar ligt het dus allemaal niet aan. Waarom slaat de vonk wat mij betreft dan nog niet echt over? Ik denk een te hoog verwachtingspatroon. Gorham heeft de cd samen met Thin Lizzy producer Glyn Johns geproduceerd dus ook daar had ik hoge verwachtingen van. Maar als ik de opnames hoor dan heb ik het gevoel alsof er eigenlijk heel weinig aan gesleuteld is. Het klinkt allemaal heel rauw, wat me op zich ook wel weer bevalt, maar op de één of andere manier had ik er meer van verwacht.

Neemt niet weg dat de songs natuurlijk stuk voor stuk geweldig zijn. Jailbreak, Cowboy song, Boys are back in town, Dancing in the moonlight en Don’t believe a word zijn songs die iedereen inmiddels kan dromen. Het zijn echter de iets minder bekende nummers die mij het meest kunnen bekoren. Zoals opener Soldier of fortune wat mij vanaf de eerste seconde kippenvel bezorgt. Phil Lynott in grootse vorm met zijn onmiskenbare stemgeluid en het gitaarwerk is om te smullen. Massacre is een ander hoogtepunt met niet alleen Gorham en Robertson die de show stelen maar ook Downey met zijn fenomenale drumtechniek. Verrassend goed is ook Baby drives me crazy. Een nummer wat me normaal gesproken niet zo kan boeien maar deze uitvoering spreekt me enorm aan vanwege de energie en rauwheid. Conclusie: er valt genoeg te genieten! Maar de hooggespannen verwachtingen die ik had zijn helaas niet uitgekomen. De vorig jaar verschenen cd UK tour 1975 vind ik in vergelijking een klasse beter