In Amerika staat Tom Petty qua populairiteit op gelijke hoogte met artiesten als Bruce Springsteen en Bob Dylan. En terecht want inmiddels heeft hij meer dan 60 miljoen albums verkocht. Ook in Europa heeft hij veel bewonderaars maar zijn carriëre lijkt zich toch voornamelijk te concentreren op zijn thuisland.

Met Mojo, het eerst album met de Heartbreakers sinds 2002, gaat Petty terug naar zijn roots. Met invloeden van country, rock ’n roll en blues blijkt Mojo een schot in de roos te zijn en hoor je Petty zoals je hem eigenlijk nog nooit gehoord hebt. Het gehele album is live opgenomen en die sfeer straalt het ook uit.

Er valt dan ook genoeg te genieten. Het zijn vooral de stevigere songs én de zeer ingetogen nummers die indruk maken. Zoals het prachtige First flash of freedom en het rockende I should have known it. Misschien wel de beste nummers van dit album. Maar ook het lekkere Running man’s bible, Candy, U.S. 41, Don’t pull me over en Good enough mogen niet onvermeld blijven. Een ander hoogtepunt is het bluesy Takin’ my time. Het maakt vooral indruk door het prachtige ingetogen spel van de muzikanten. Met name gitarist Mike Campbell krijgt alle ruimte op dit album en doet dat met verve.

Het sterke punt van Mojo is dat het een album is geworden dat het bandgevoel uitstraalt. Het is niet Petty die de scepter zwaait waarbij de Heartbreakers hem alleen maar begeleiden. Nee, de Heartbreakers hebben minstens zo’n groot aandeel in het eindresultaat. Mojo is een verrassend goed album geworden. En nogmaals, dit is Petty zoals je hem nog nooit gehoord hebt en dat is een prettige constatering.