[singlepic id=6735 w=320 h=240 float=left]De kleine zaal van 013 is redelijk gevuld als klokslag 20:30 de muziek langzaam wegsterft, de zaalverlichting langzaam gedimd wordt, en onopvallend 2 personen plaats hebben genomen op het podium. Het zijn de uit Brooklyn afkomstige Courtney Kaiser en Benjamin Cartel, oftewel Kaiser Cartel.

Beiden hebben een verleden in hun eigen indie bands, en hebben vier jaar geleden hun krachten gebundeld. Ze maken muziek die in eerste instantie eenvoudig (niet te verwarren met simpel) en lekker toegankelijk klinkt. De nummers liggen lekker in het gehoor, maar hoe verder het optreden vordert, hoe duidelijker het wordt dat de band toch een heel eigen sound heeft. Vaak roept een band na meerdere nummers toch wel een vaag deja-vu gevoel op, maar dat ontbreekt volledig bij dit tweetal wat toch wel duidelijk een alternative randje heeft. Instrumenten worden gewisseld, Courtney neemt plaats achter de drums en Benjamin hanteert de gitaar, en een melkopschuimer wordt gebruikt om de xylofoon te bespelen. Rustige en meer up-tempo nummers worden afgewisseld, maar het absolute hoogtepunt was het laatste nummer: beiden liepen door de zaal en het publiek, terwijl het nummer volledig onversterkt gespeeld werd. Je kon een speld horen vallen, en het applaus was volledig terecht. Leuk detail waren de “gastmuzikanten”: zowel Tracy Bonham als haar bassist Anne-Maarten en drumster Marit speelden allemaal met nummers mee.

[singlepic id=6762 w=320 h=240 float=right]Bij Tracy Bonham was het intussen nog wat voller geworden in de zaal, maar van uitverkocht was geen sprake. Mother Mother is het nummer wat de meeste mensen wel kennen, met dit nummer zette Tracy haar naam definitief op de kaart. Hiernaa heeft ze nooit meer zo’n grote hit gescoord, en de laatste jaren is het eigenlijk redelijk rustig om haar.

Wat niet wil zeggen dat ze intussen stil heeft gezeten, na The burdens of being upright (1996, met Mother Mother) volgden nog 5 albums, waarvan Masts of Manhatta het meest recente is. Haar setlist bevatte een groot gedeelte van de tracks van dit album.

Helemaal alleen opent ze haar show, zichzelf begeleidend op viool. Ze weet het publiek snel voor zich te winnen, want het valt me op dat gesprekken verstommen en de aandacht van de aanwezigen allemaal gericht is op deze dame on-stage. Na deze serene opening wordt ze aangevuld door de rest van de band, wat in dit geval bas en drums inhoudt: een redelijk intieme bezetting dus. Hoewel ik eigenlijk bedacht was op wat meer rock, viel het me op dat de meeste nummers toch meer richting singer-songwriter neigden, aangevuld met vlagen rock, maar ook folk en af en toe een zigeunerachtige klank dekken de lading beter. Al met al een indrukwekkende performance, en het was duidelijk dat de meerderheid deze mening toegedaan was: na de (geplande) toegift van twee nummers ontkwam ze er niet aan om er nog (ongepland) vier achteraan te spelen.

Ook hier werd het optreden weer aangevuld met gastmuzikanten: zowel Courtney als Benjamin stonden afwisselend, maar ook gelijktijdig met Tracy op het podium om haar muzikaal te ondersteunen.

Toen ik terug liep naar het station om de trein terug naar huis te nemen, kon ik terugkijken op een geslaagde avond met twee intieme optredens!

[nggallery id=549]

[nggallery id=550]