Jazz en metal zijn twee genres waarvoor techniek en gevoel een vereiste zijn. Beide moeten op één lijn zitten als je ze met elkaar vermengd. Als je excelleert in metal en half werk aflevert in jazz, dan hoor je dat. Op dit album is dat helaas precies het geval.

Het Engels-Canadese Trilateral heeft met hun eerste album Elliptic Orbits geprobeerd om zo’n fusie te scheppen. Het metal gedeelte gaat ze goed af. Het gitaar- en baswerk is op sommige momenten net zo complex als de heren van Mastodon. De jazz stukken kunnen wat complexer: het is fijn om een ademmoment te hebben tussen al dat loodzware geraas, maar we zitten hier niet naar talentloze muzikanten te luisteren die niets te bieden hebben.

De plaat staat vol interessante ideeën alleen zijn die niet tot één brok metal samengesmolten. Als ze al hun ideeën tot één geheel weten te brengen wordt hun volgende plaat nog beter.