Om het in één zin te zeggen. Ultravox was strak, (te) geregisseerd en ietwat kil. Als een band precies om 20:30 uur begint. De pauze tussen de twee sets exact begint en eindigt zoals vooraf aangekondigd. Als het einde van het concert op de minuut eindigt zoals te lezen was op de website, dan weet je eigenlijk – als trouwe concertganger – genoeg. Tel daarbij op dat de set bij elk optreden exact hetzelfde is en dat Ultravox erg weinig ruimte heeft voor interactie met het publiek. Dan is de conclusie snel gemaakt. De digitale wereld (computer/ samples) heeft een grote invloed op het geluid vanavond. Gevolg is dat beleving en gevoel ver naar achteren zijn geschoven. Verder dan een opmerking als dat men blij is terug te zijn in Holland en een bedankje aan het einde kan er niet af. Ultravox is op herhalingsoefening en dat is te merken. En toch is het geen verloren avond. Al is het maar om de oude nummers van Ultravox in een nieuw jasje te horen. De productieverschillen tussen het oude werk en “Brilliant” (de CD die eerder dit jaar uitkwam) wordt live compleet weggewerkt. Bovendien heeft de set een uitgebalanceerde mix van oud en nieuw waardoor de meeste fans op hun wenken bediend worden. Gelukkig laat Ultravox op een aantal vlakken horen dat er vanavond wel degelijk live gespeeld wordt. Zo zijn de bastonen in de eerste set veel te nadrukkelijk aanwezig, valt het gitaargeluid inderdaad weg wanneer de gitaar verwisseld wordt en hoor je geen elektrisch viool wanneer het knopje op de keyboard vergeten is (iets wat overigens uiterst nonchalant wordt opgelost door Billy Currie- zoals het hoort). De stem van Midge Ure is lager dan voorheen, maar zijn uithalen zijn nog steeds indrukwekkend. Toch is het te merken dat er enige (lichte) sleet op zit. Vooral bij de grote hits ‘Vienna’ en het afsluitende ‘Dancing With Tears In My Eyes’ valt dat op. Deze nummers worden dan ook pas gespeeld in set twee en als toegift (samen met de opmerkelijke keuze om ‘Contact‘ te spelen als eerste toegift). Set twee heeft meer vaart en (rock) snelheid (met o.a. ‘We Stand Alone‘, ‘The Thin Wall‘, ‘I Remember (Death In The Afternoon‘, Passing Strangers’, ’One Small Day’, Love’s Great Adventure’, ‘All Stood Still’, ‘Lie‘ en afsluiter ‘Hymn‘), iets wat de vermoeid rakende stem van Midge Ure geen goed lijkt te doen. Wat dat betreft was set één verrassender, vooral met het rustige intermezzo met ‘Visions In Blue’ en ‘Change’ (van het laatste album). Gekoppeld aan snellere nummers als ‘Reap The Wild Wind’, ‘Mr. X’, ‘White China’, het tegendraadse ‘Rage In Eden’, het bijna progressief aandoende ‘Rise’ en het dwingende ‘Sleepwalk’. Ultravox is een avondvullend programma. Vermakelijk en briljant voor de fans. Misschien iets te geregisseerd voor de frequente concertbezoeker.

Misschien wel de leukste vraag van vanavond was. Hoe zouden we er met z’n allen hebben bijgestaan zo’n dertig jaar geleden? Een band met een ander geluid (in een andere zaal), maar ook een publiek met andere idealen?

 

Foto: Ultravox, Brilliant tour – optreden Londen. Fotograaf: GraceKelly – Wikipedia.