[singlepic id=19398 w=320 h=240 float=left]De eerste band op deze vrijdagavond in de concertzaal van Dynamo is het noord-Brabantse Nucleair Sushi. Al vrij snel klinkt de muziek me bekend in de oren: dit vijftal vertolkt gewoon lekkere old-skool straight-forward speed metal. Dit doen ze met een flinke dosis overtuiging, en het duurt niet lang voordat ik enthousiast kan worden over dit optreden: de nummers volgen elkaar in strak tempo op, zitten goed in elkaar en de band zet een lekkere energieke show neer. Helaas heeft het publiek nog een beetje drempelvrees om participatie te tonen: oproepen van zanger Koert om een pit te vormen en om mee te zingen stranden hopeloos: er is (letterlijk!) te veel afstand aanwezig tussen podium en voorste rij bezoekers…

[singlepic id=19404 w=320 h=240 float=right]Aan Motorblok de eer om een vervolgpoging het publiek op te hitsen voor de headliner & special guest vanavond. Het laat zich raden wat we voorgeschoteld krijgen: dit uit Rotterdam afkomstige vijftal vormt een Motorhead tribute band. Met Dr. Rock wordt het optreden ingezet, en omdat Lemmy een natuurlijk niet te evenaren icoon is, geeft de zanger op geheel eigen wijze invulling aan de definitie “markant persoon”: bomberjack, zonnebril, hoedje en algemeen voorkomen laten hem eigenlijk meer op een gabber dan op een rocker lijken. Attributen om zijn act kracht bij te zetten zijn een opblaasgitaar en een plastic slang. Hoewel de bedoelingen goed zijn, wordt in de praktijk de plank toch een beetje mis geslagen: het ziet er toch een beetje te veel als een cliché uit…
Als we na de opener via Over the top, No class, All the Aces, We are the road crew, Killed by death en Bomber bij Ace of Spades aangekomen zijn, is dit het eerste moment van duidelijke publieksparticipatie: eindelijk is er een nummer wat meegezongen wordt! Een deck kaarten wordt het publiek in geworpen, en de vinder van de schoppen aas mag zich melden om een bandshirt in ontvangst te mogen nemen. Via Iron fist belanden we uieindelijk bij afsluiter Overkill.
De band laat een indruk op mij achter van tribute band die een stuk eigen interpretatie aan nummers geeft i.p.v. ze zo veel mogelijk copy-paste na te bootsen, en doet dat zeker niet onverdienstelijk. Over de act van de zanger zullen de meningen verschillen. Een goed optreden, maar je wordt er ook meteen weer mee geconfronteerd hoe ongelofelijk goed Motorhead zelf eigenlijk is…

[singlepic id=19415 w=320 h=240 float=left]“We shall go on to the end.
We shall fight in France. We shall fight on the seas and oceans. We shall fight with growing confidence and growing strength in the air.” klinkt er uit de speakers. Een golf van herkenning en gejuich gaat er door de flink volgelopen concertzaal van Dynamo. De eerste tonen van Aces High worden ingezet. Van CD’tje weliswaar, er is (nog) niemand op het podium te zien…
Maar net als Iron Maiden nemen Jos, Paul, Laurent, Joey en Roel na een tijdje het nummer live over, gaan de spotlights aan en is het optreden begonnen waar iedereen voor is gekomen. Het geluid van tribute band Up the Irons is frappant: met je ogen dicht waan je jezelf bij een Iron Maiden concert, maar dan wel een jaartje of 15 geleden. Ook v.w.b. het show element hebben ze goed naar hun voorbeelden gekeken: de poses, de onderlinge interactie: in alle opzichten kijk je naar een waardige tribute band van deze rock-iconen. 22 Acacia Avenue, The trooper, 2 Minutes to midnight: alles wordt gretig ontvangen door een publiek wat nu eindelijk de moeite heeft genomen om de bar voor lief te laten om richting podium te komen…
Dan een spannend moment: na de aankondiging van Jos gaat de stagedeur open en en komt niemand minder dan Paul Di’Anno het podium op: de man die de vocalen op de eerste albums Iron Maiden (1980) en Killers (1981) voor z’n rekening nam. De man, die door een schare aanhangers nog steeds als de stem van Iron Maiden gezien wordt. Maar ook de man, die door problemen uit de band gezet is voor Bruce Dickinson.

[singlepic id=19420 w=320 h=240 float=right]De tand des tijds is de intussen 54-jarige zanger behoorlijk goed aan te zien: dat ranke mannetje van vroeger is intussen tot een behoorlijke omvang uitgedijd. Hij loopt niet al te gemakkelijk, en het doet mij benieuwen wat we van ‘m mogen verwachten… Transylvania is z’n eerste nummer, en hij laat horen dat z’n stem in al die jaren niks te lijden heeft gehad. Verbazingwekkend is ook het gemak waarmee hij de hoge uithalen nog weet te halen als we met Wrathchild, Prowler, Murder in the Rue Morgue, Charlotte the Harlot, Killers en Phantom of the Opera als in een flashback mee terug worden genomen in de tijd. Heerlijk om die oude nummers voorgeschoteld te krijgen van toen de Iron Maiden metal sound nog met de energie van de punk en de complexiteit van de progressive metal gemengd was. Wat is er nou mooier dan dit vertolkt te krijgen door de originele zanger, begeleid door een band die zeer goed tegen deze taak opgewassen is. Kortom: genieten, en met mij de vele bezoekers. Het concert zou oorspronkelijk in de kelder plaatsgevonden hebben, maar door de enthousiaste toeloop op de kaarten is besloten om ’t te verplaatsen naar de concertzaal.
Dan is het tijd voor Paul om de microfoon weer af te staan, en krijgen we de evergreens Run to the hills, Fear of the dark en The number of the Beast voorgeschotel. Dan gaat de microfoon toch weer terug naar Paul voor Iron Maiden en afsluiter Running free. Een heel mooi avondje kippenvel voor de die-hard Maiden fans!

[nggallery id=1641]

[nggallery id=1642]

[nggallery id=1643]