Het derde album alweer van de metalsensatie Volbeat. Een Deense band die zijn weg in Europa lijkt te hebben gevonden. De intro van de cd begint als een goede western, maar al snel komen de scheurende gitaren erbij. Een stevig begin van een cd die dit tempo vol blijft houden. Opvallend dat, in tegenstelling tot de vorige albums, de zanger wat meer uithalen heeft en vaker zijn best zal hebben moeten doen om wat hogere en soms wat lagere tonen te moeten halen (duidelijk te horen op de track ‘We’).De variatie in de zang, maakt wel dat er meer variatie in de nummers zit als voorheen. Het is niet langer alleen maar gitaargeweld. Bij het nummer ‘Mary Ann’s Place’ wordt Micheal ineens vergezeld door een dame die meezingt, dit zal niet door alle metalfans gewaardeerd kunnen worden. Wel leuk, maar niet echt nodig.

Buiten de variatie in de zang is ook op muzikaal gebied wat meer variatie aangebracht middels de goede harde nummers en de metal-verantwoorde-ballads (dat wil zeggen; niet té zacht natuurlijk). De eerste single van het album ‘Maybellene I Hofteholder’ is natuurlijk deels onverstaanbaar voor het Europese publiek, een geintje dat Volbeat wel vaker uithaalt. Zo ook bij ‘The Garden’s Tale’ van het album ‘Rock the Rebel/ Metal the Devil’. Ook staat er een mooie cover op van het nummer ‘I’m so lonely I could cry’, origineel van Hank Williams (1949) en krijgen ze vele lachers op hun hand met het nummer ‘Still Counting’ wat begint met ‘Counting all the assholes in the room and I’m definitly not alone….’.

Ik kan niet anders concluderen dan dat de heren van deze Deense metalband weer een heerlijke plaat hebben geleverd, waarin te horen is dat ze steeds verder groeien en hun groter wordende schare fans meer dan verdienen!