cover Voltage The Story So FarVoltage is een rock’n roll band uit de regio Eindhoven/Helmond. De band speelt strakke 70’s rock ’n roll die klinkt als een up-to-date versie van Status Quo en AC/DC.

“De shuffle is terug en dendert als een ontspoorde trein door je oren heen.” Zoals de band het zelf uitdrukt in haar bio.

In 2011 wordt Voltage opgericht als blues en rock ’n roll coverband door Dave Vermeulen en Dirk Snellen, met gitarist Gijs Heijnen en drummer Tom Pijnenburg is de band compleet. 2 Jaar lang wordt er veel podiumervaring opgedaan waarna in september 2013 het eerste eigen werk verschijnt op de titelloze debuut EP ‘Voltage‘.

Eind 2013 wordt besloten om een jaar lang iedere maand een track uit te brengen onder het motto van: “Niet denken, maar doen en eruit halen wat erin zit!” Inmiddels is Voltage ruim 8 maanden bezig met het schrijven, opnemen en uitbrengen van nieuwe nummers die leiden tot het debuutalbum dat in het voorjaar van 2015 uit moet komen. In september 2014 komt Voltage met een digitale ep met de toepasselijke titel: “The Story So Far”, als het ware een verslag van de reis tot nu toe.

De ep laat wat mij betreft drie verschillende facetten van Voltage zien, ten eerste de bluesy groove dit is het sterkst in “Travelling Man” en “Money Train”, ten tweede de smerig rockende kant van Voltage, die vooral tot uiting komt in het knallende “Cruisin’” en ten derde de country blues in “Motherfucker Jones”.

Opener “Travelling Man” roept het beeld op van een loner die nergens thuis is, verpakt in een bluesy groove met een fijn jankende gitaar.

In “Cruisin’” beschrijft een jongen (zo stel ik me voor) de seks die hij met zijn meisje zou willen hebben in termen van een ritje in zijn Chevy, voortgestuwd door een loodzware baslijn en jankende gitaren.

In “Rooster” horen we een ervaren ‘badass een groentje waarschuwen voor de gevaren van de boze buitenwereld, die hijzelf natuurlijk wel aankan, wederom verpakt in lekkere bluesy rock die herinneringen oproept aan AC/DC en ZZ-Top’.

Hoogtepunt van het album is wat mij betreft “Motherfucker Jones” een country-blues die met akoestische gitaren, de  slide gitaar en zijn smerige gitaarsolo moeiteloos het beeld oproept van ‘Mister Jones die het station van de openingsscene van “Once upon a time in the west” binnenstapt’ alleen de mondharmonica ontbreekt nog.

Moneytrain” is dan weer een fijn groovende bluesrocker waarin Status Quo en AC/DC naar de 21e eeuw getrokken worden.

“The Story So Far” belooft wat mij betreft veel voor het komende album van Voltage. De band laat zien in staat te zijn liedjes te schrijven waarin tekst en muziek samen een verhaal vertellen. De muziek van Voltage is niet vernieuwend of hip, maar wel ambachtelijk gemaakte bluesrock, muziek die wat mij betreft tijdloos is. Ik kijk uit naar de albumrelease volgend jaar, maar eerst naar een liveshow van de band, waarin ze hun eigen liedjes combineren met covers van onder andere Status Quo, Howling Wolf en Gary Moore.