De negentiende editie van het gerenommeerde Wave Gotik Treffen vindt traditiegetrouw plaats in Leipzig in Duitsland. Hoewel de geruchten steeds sterker worden dat het WGT Leipzig zal gaan verlaten blijkt het echter ook volgend jaar gewoon weer in Leipzig plaats te gaan vinden, van 10 t/m 13 juni 2011 kunnen we weer gaan genieten van allerlei bands, de verschillende activiteiten en de Agra markt met alle spullen die je nodig hebt voor een ‘donker bestaan’. Gelukkig maar, want de geschiedenis, de locaties en sfeer van Leipzig passen perfect bij de sfeer die WGT wil uitstralen. 

Ook dit jaar waren er weer veel verschillende muziekstijlen aanwezig. De volgende bands hebben we lang genoeg gezien om er een mening over te hebben.

Zeromancer

Op vrijdag begint ons Treffen in de Agra hal. Met recht een hal. Een galmbak die we normaal gezien liever zoveel mogelijk ontlopen tijdens WGT, maar dit jaar kunnen we er niet omheen. Het Noorse Zeromancer was ooit een grote belofte in de industrial rock scene, maar die heeft het eigenlijk nooit helemaal waargemaakt. Daar waar het debuut nog sprankelde en het daaropvolgende “Eurotrash” de opgebouwde reputatie nog kon bevestigen ging het daarna langzaam bergafwaarts met de heren. Het laatste album “The Death Of Romance” is weer een stapje de betere richting op, maar toch is live nog steeds duidelijk dat de band voornamelijk moet leunen op het oudere werk. De nieuwe songs zijn instrumentaal wel sterker dan voorheen, vooral als men kiest voor een meer percussiegerichte benadering. De puberale act en teksten van frontman Alex halen de positieve gevoelens echter weer naar beneden. Zijn macho poses, met het shirt uit, en de simpele teksten over seks maken deze band niet meer geloofwaardig. Zoals al langer, Zeromancer is het net niet. Zeker als je het vergelijkt met andere industrial rock acts.

Samsas Traum

Het Duitstalige Gothic metal gezelschap (voor alle duidelijkheid, zonder vrouwelijke zangeres) Samsas Traum klinkt vooral hard. De heren hebben er duidelijk zin in en het publiek lust er pap van. Het Duitse publiek dan, want de band speelt gedegen, maar eigenlijk niet meer dan dat. Het meest opvallende is de zanger die zich niet gehuld heeft in donkere kleren en dan val je op deze dagen. Na enkele nummers lijkt alles op elkaar en zakt onze aandacht weg. Metal kan zo mooi zijn, maar het moet wel meer te bieden hebben dan de standaard riffs en yells.

Conjure One

Hoewel het natuurlijk fantastisch is dat Rhys Fulber (bekend van Front Line Assembly) zijn soloproject mag komen presenteren blijken veel mensen dit project nog niet zo goed te kennen als dat van zijn FLA partner. Hoewel Conjure One wel al single materiaal in de USA wist te presenteren met de Lunascape cover ‘Tears From The Moon‘ is dat hier niet gelukt. De triphop, dance, ambient van Conjure One is een rustige oase tussen al het geweld in de Agra. Met nummers als ‘Center Of The Sun’ en het mooie ‘I Dream In Colours’ van hun nieuwe gelijknamige plaat (uit in juni) is het heerlijk wegdromen. Zeker met de sterke stem van frontvrouw Leah Randi maakt Conjure One indruk. Het was echter mooier geweest in een mooie zaal en door gebruik te maken van sfeervolle video’s in plaats van een sfeervolle foto.

Kirlian Camera

Ook het dark electro wave gezelschap Kirlian Camera kan bijgeschreven worden onder het lijstje ‘hoe ten onder te gaan in de galm van de Agra’. Waren we een aantal jaren nog erg onder de indruk van het optreden in de Kuppelhalle, vandaag klinkt het allemaal braaf, onverstaanbaar en vooral veel van hetzelfde. Daar was ook de set opbouw debet aan. Het rustige, mid tempo werk duurde wel erg lang en daardoor sloeg de verveling wat toe. Tel daarbij het slechte geluid op en het minimale gebruik van de videoprojecties en het mag duidelijk zijn dat we Kirlian Camera wel eens betere optredens hebben zien geven.

Hekate

In de mooie, sfeervolle kantine van de Kuppelhalle vindt het optreden plaats van het Duitse dark folk gezelschap Hekate. Wat vooral opvalt is dat de band veel relaxter overkomt dan een aantal jaren geleden. De zanger en zangeres zijn goed bij stem en de band lijkt veel beter op elkaar ingespeeld. Het resultaat is een mooi optreden waarin het opvalt dat de nieuwe nummers veel meer percussie gericht zijn dan voorheen. Prima optreden.

Ashram

Het Italiaanse neo klassieke trio Ashram laat ook vandaag weer horen uit wereldmuzikanten te bestaan. Ook vandaag is het de vioolsolo van Edo Notarloberti die het meeste applaus krijgt. Terecht, want wat is die man een virtuoos op zijn instrument. Niets ten nadele overigens van de piano/ keyboard solo (en spel) van Luigi Rubino, want die is ook uitmuntend. Hebben we het niet eens over de (over)emotionele zang en uitdrukkingen van Sergio Panarella. Kortom, Ashram is in topvorm en wordt beloond door een stil publiek tijdens de nummers en een daverend applaus en gejoel na de nummers. Hoogtepunten (hoewel de show zelf eigenlijk één hoogtepunt is) zijn het statige ‘Nevermore Sorrow’, de vioolsolo en het samenspel op de piano van de drie heren tegelijk. Werkelijk klasse!

Ataraxia

Met het mooie album “Llyr” op zak (zie review op deze website) willen we de show van Ataraxia niet missen. Op tijd naar het Heidnisches Dorf dus. Dit dorp is een middeleeuws dorp waarin markt, muziek, eten en sfeer gecombineerd worden. Als avondprogramma staan de Italianen geprogrammeerd. Na de soundcheck wil de band – op tijd – gaan beginnen, maar wordt men weer terugverwezen naar de backstage. Er moet eerst een vuurshow plaats vinden, met dans en al. Jammer genoeg doet men dit voor het podium, zonder verhoging, waardoor wij drie kwartier tegen de achterhoofden van het publiek voor ons staan aan te kijken. Niet de beste opwarmer. Dat lijkt Ataraxia zelf ook zo te denken. Zangeres Francesca Nicoli heeft een goede stem, maar laat dit vanavond niet altijd horen. Vooral als ze in de hoge regionen blijft hangen wordt het eentonig en zelfs een beetje vervelend. Als ze meer afwisseling zoekt in hoog, laag en normaal klinkt het echter schitterend. Natuurlijk speelt men veel nieuw werk en valt het op dat de band live een redelijk ingetogen indruk maakt. Heel wat anders dan hun theatrale benadering ten tijde van “Paris Spleen”. Niet helemaal wat we ervan verwacht hadden, maar wel goed genoeg om de dag mee af te sluiten.

Novalis Deux

Zondag is de dag van het Schauspielhaus. Lekker zitten in een mooi theater met overwegend lekkere rustige muziek. We beginnen direct goed met het Duitse dark folk gezelschap Novalis Deux. De lekker in het gehoor liggende stem van Stev komt prima tot zijn recht in het Schauspielhaus. De centrale rol van akoestische gitaar wordt aangevuld met viool, bas, keyboard en drums. De spontaniteit is niet verloren gegaan wat zich ook uitwerkt in verschillende grapjes van de bandleden. Bovendien valt het op dat de muzikanten regelmatig van instrument wisselen. Het levert een mooie show op waarin het heerlijk meebewegen is op je stoel. Vooral lekker bij nummers die direct in je hoofd blijven zingen, zoals ‘Homecoming’ of het wat minder toegankelijke ‘Rome’.

Seventh Harmonic

‘We kunnen, gezien de onderlinge afstand, weinig repeteren.’ Dat is niet te weinig gezegd. Het geluid loopt door elkaar en het is duidelijk dat de nummers niet altijd geschreven zijn voor deze zangeres. En dat terwijl ’deze zangeres’ toch niemand minder is dan Ann-Mari Thim, bekend van Arcana. Het gevolg; een erg slechte show waarin het duidelijk is dat de band niet op elkaar is ingespeeld, maar ook dat het geluid niet boven modaal uitkomt. Hoewel er soms leuke stukken waar te nemen zijn in de muziek blijft het ver onder de maat.

Loell Duinn

Met de geweldige stem van zangeres Olja Frolo weet het Kroatische Loell Duin te overtuigen. Helaas is de muziek wat simpel van opzet. De opstelling akoestische gitaar, keyboard en drums leveren weinig virtuositeit. De akoestische gitaar van Alen Zarifovic is wat moeilijk te horen en daardoor wordt zijn goede spel wat ondergesneeuwd. De andere heren zijn goed met hun instrumenten, maar het zou de muziek stukken sterker (en meer in evenwicht) maken als men meer kiest voor traditionele instrumenten in plaats van de fluit en dergelijke te toveren uit een keyboard.

Arcana

Nu lijkt het geluid Ann-Mari Thim niet al te goed gezind deze avond, want ook met Arcana heeft zij in het begin de meeste problemen met het verstaanbaar worden. Gelukkig is dit relatief snel verholpen en laat Arcana, ondanks de problemen met de computer, horen waarom zij zo hoog aangeschreven staan in de dark ambient muziek scene. De samenzang tussen de donkere stem van Peter, de rustige stem van Ia en de klassieke zang van Ann-Mari is ook vanavond prachtig. Het percussiewerk van Mattias zorgt vanavond voor de live muziek, terwijl Johan Levin (Desiderii Marginis) voor de keyboards/ backtracks zorgt. Opvallend is dat men ‘Withdrawal’ en ‘A Wave Of Bitterness’ (in een speciale Arcana uitvoering met extra zang van Ia en Ann-Mari) speelt van de solo CD van Peter Bjärgö. Een uitgebalanceerde set met onder andere mooie uitvoeringen van ‘Innocent Child‘, ‘Out Of The Gray Ashes’ en ‘My Cold Sea’ zorgen voor een staande ovatie aan het eind van het optreden. Helaas kan de band geen gehoor geven aan het verzoek tot extra nummers door de problemen met de computer wat leidt tot een grote teleurstelling bij band en (nieuwe) fans.

Lisa Cuthbert

Na een nachtje stappen met Arcana komen we vandaag weer langzaam op gang met de mooie stem van Lisa Cuthbert. Deze vrouw maakte indruk met het optreden met Antimatter vorig jaar, dus reden genoeg om ook vandaag weer veel van haar te verwachten. Deze Ierse doet het vandaag in het theater van het Schauspielhaus alleen en met piano. Natuurlijk komt dan ook een (mooie) cover van Tori Amos voorbij met het emotionele ‘Winter’. Het laat bij enkele aanwezigen de tranen vloeien. Naast deze vrouwelijke grootheid komt er ook een ander voorbij, Björk. Daarnaast natuurlijk aandacht voor haar nieuwe CD “Obstacles” die, naar eigen zeggen, met veel obstakels tot stand is gekomen en hopelijk deze week uit gaat komen. Met dank aan het stille publiek tijdens de nummers (‘in Ierland is dat wel anders’) en met de nodige humor bij de aankondigingen van de nummers weet Lisa Cuthbert het hele optreden je aandacht vast te houden. Een prestatie van jewelste met zulke rustige muziek en de laatste dag van een intensief festival.

Sardh

Na een gratis tramrit naar de Kuppelhalle (de entreeprijs van WGT is inclusief de tram om van locatie naar locatie te komen) zijn we net op tijd voor het avantgardistische industrial/ noise gezelschap Sardh. Met gebruikmaking van de meest vreemde instrumenten (zoals bijvoorbeeld een hark, een po en verschillende spiralen) weet deze band in eerste instantie niet te overtuigen. Zeker niet wanneer er in het tweede nummer alleen maar onsamenhangende tekst geschreeuwd lijkt te worden. Gelukkig hersteld men zich daarna snel. Het meeste indruk maakt de band met een nummer gespeeld op gitaar en bas en met een schreeuwende, bijna gruntende stem. Bijna een toegankelijk metal nummer aangevuld met explosieve beats. Daarna blijft Sardh ongrijpbaar, maar wel overtuigen met inventieve breaks, zang, samples en hun manier van muziek maken op de verschillende instrumenten. Dan komt ook de show tot leven met het beeld en het vuur. Één van de verrassingen van dit jaar.

S.E.T.I.

Het ambient project van Andrew Lagowski weet te overtuigen met beeld en geluid. De muziek wordt langzaam opgebouwd en aangevuld met hypnotiserende beelden. Wanneer je er goed inkomt neemt de muziek je mee naar een eigen wereld. Helaas duurt dat niet te lang, want de rustige muziek wordt ruw verstoord door kletsende mensen die niet lijken te beseffen dat de Kuppelhalle zo groot is dat er best andere plekken zijn om met elkaar te staan praten zonder tot overlast te zijn. Het blijft ongehoord dat mensen zo met muziek (en het wél luisterende publiek) om gaat.

Eldar

Het Spaanse Eldar vertegenwoordigt vandaag het illustere Cold Meat Industry label. Hoewel het op plaat best interessant en duister klinkt komt het er live niet helemaal uit. De samples overstemmen het percussiewerk waarin het vooral opvalt dat Marc Merinee en Merce Spica alleen de simpele percussiestukken live spelen. Stemtechnisch (want er wordt meer gesproken dan gezongen) is er ook nog wel het één en ander aan te merken aan dit optreden, maar dat kan ook liggen aan de mix van het geluid. Niet de beste manier om dit jaar WGT af te sluiten, maar ook dit soort (negatievere) ontdekkingen horen erbij.

Zeromancer: http://www.myspace.com/zeromancer1

Samsas Traum: http://www.myspace.com/samsastraum

Conjure One: http://www.myspace.com/conjureone

Kirlian Camera: www.myspace.com/kirliancamerafront 

Hekate: http://www.myspace.com/hekatesonne

Ashram: http://www.myspace.com/ashramita

Ataraxia: http://www.myspace.com/atarassia

Novalis Deux: http://www.myspace.com/novalisdeux

Seventh Harmonic: http://www.myspace.com/seventhharmonic

Loell Duin: http://www.myspace.com/loellduinn

Arcana: http://www.myspace.com/peterbjargo

Lisa Cuthbert: http://www.myspace.com/lisacuthbert

Sardh: http://www.myspace.com/sardh

S.E.T.I.:

Eldar: http://www.myspace.com/eldarmerinee