Zelden heb ik tot ver buiten de zaal in de rij gestaan om binnen te komen, maar vandaag heb ik geen keus. In de miezerregen sluit ik me aan bij de lange rij, voornamelijk vrouwen, die zich voor de Pul in Uden heeft verzamelt. De sfeer is uitgelaten, vol verwachting van het komende optreden van nu-al-soul-legende Waylon. Twee jaar geleden brak Waylon door met de talentenshow ‘Holland got talent’. Zijn succes gaat als een sneltrein en sinds vorig jaar kan hij zich de eerste Nederlander noemen die een contract heeft kunnen tekenen bij Motown Records. Alles klinkt uiterst veelbelovend voor de komende uurtjes.

Uitverkocht, luidde de site. En dat is te merken. Het is druk in de Pul, haast té druk. We bemachtigen nog een plekje achteraan, tegen de muur geplakt en als ik op mijn tenen sta, kan ik de kuif van waylon net voorbij zien komen. Terwijl de heupen al klaar zijn om te swingen, begint Waylon met een rustige set. De stijl is meer richting country dan soul en vooralsnog moeten we onze heupen nog even in bedwang houden. Dat Waylon een goede zanger is, hoeft hij haast niet meer te bewijzen. Een rauw stemgeluid, de hoge noten; hij heeft het allemaal. Slechts éénmaal moet hij opnieuw instarten om de juiste toon te pakken, maar het is hem vergeven. Ongeveer halverwege komt het dan toch op gang en bekende hits zoals ‘Wicked Way’, ‘Hey’ en ‘Happy Song’ komen voorbij. Nu is er meer ruimte voor de echte soul en blues waarin ook de band als een van de beste naar voren komt. Waylon heeft acht sterke muzikanten om zich heen verzameld om zijn eigen talent aan te vullen en laat ze ook regelmatig even in de spotlight staan. Het siert hem.

Alle ingrediënten voor een avondje genieten waren vanavond aanwezig. Het gevarieerde publiek zingt, klapt en danst mee. De dames vallen in katzwijm en de mannen knikken goedkeurend. Een verre vergelijking met Elvis is al te maken. Een ding is duidelijk; Waylon is here to stay.