Dynamo is een zaal welke regelmatig door Rockportaal.nl bezocht wordt, en de voornaamste reden hiervoor is het grote aantal rock-gerelateerde optredens. Wat niet wil zeggen dat het alleen maar scheurende gitaren zijn welke op de agenda staan. Vanavond is zo’n avond als in het kader van de “Darkness over Lightcity” shows de Duitse formatie Welle: Erdball op het podium staat. Muziek welke volledig gebaseerd is op computers is nou niet echt rock-gerelateerd, maar toch overwint mijn nieuwsgierigheid naar de act het van de muziekprincipes, geimpliceerd door de naam van deze site. Gevolg: een “zijsprongetje” in de berichtgeving…

[singlepic id=13712 w=320 h=240 float=left]Welle: Erdball maakt volledig electronische muziek welke omschreven kan worden als als (minimal) electropop. Wie zich hier geen voorstelling bij kan maken: denk aan de muziekjes welke op de Commodore 64 op de achtergrond van spelletjes klonken. Geen complexe muzikale hoogstandjes, maar een combinatie van gemakkelijke en zeer toegankelijk in het oor liggende melodietjes en deuntjes en de kracht van de herhaling. Dat hier markt voor is blijkt uit het ruim 20 jarig bestaan van de band en een flinke historie aan uitgebrachte albums en singles. Niet voor niks worden ze dan ook de pioniers van de bitpop genoemd, en er zijn veel raakvlakken met de grondleggers van de electronische muziek: Kraftwerk.

De show van vanavond bestaat uit 2 delen, gescheiden door een pauze. Het eerste deel staat volledig in het teken van “Der Kalte Krieg”. Toepasselijk ook de outfit van de dames: Frl. Venus is gekleed in een jurk met het motief van de Amerikaanse vlag, en Plastique mag zich in het rood van de USSR hullen. Tezamen met a.l.f. staat dit drietal achter een soort raam van dubbel glas, waartussen vaak en veel rook geblazen wordt. Dit zorgt voor een mystiek schimmenspel en een krachtig visueel effect op het podium. De vaart zit er goed in bij de band, maar het nadeel als er nummers van slechts 1 album gespeeld worden is het ontbreken van de enthousiaste herkenning van het publiek van de hoogtepunten van de discografie. Er zijn momenten dat er een beetje een sleur en een gevoel van “veel van hetzelfde” opkomt. De hilarische uitsmijter “Ein Bißchen Frieden” kan dit maar gedeeltelijk goedmaken…

[singlepic id=13732 w=320 h=240 float=right]Goed, het is tijd voor een pauze, een peuk en een biertje, en het 2e gedeelte van het concert is het “verzoekjes-deel”: alle bezoekers hebben tot nu toe de kans gehad om hun 3 favorieten op te schrijven en in een brievenbus te duwen, en de nummers met de meeste verzoeken zullen de revue passeren. Tevens wordt het podium verbouwd: waar voorheen alleen frontman Honey in het directe blikveld van het publiek stond, geldt dit voor het volledige viertal in de 2e helft.

Tja, als je het publiek laat kiezen dan kun je er van uitgaan dat je de evergreens mag spelen, en het zal niemand verwonderen dat “Lass uns ein Computer sein”, “23”, “Super 8” en “Nyntändo Schock” de meeste stemmen gekregen hebben. Audience participation time houdt in dat het publiek tijdens “Schweben Fliegen Fallen” een aantal grote ballonnen in de lucht mag houden, en prikkelend is de strip-act van de dames tijdens “computer sex”. Iedere keer als Honey bekend maakt welk nummer er gespeeld wordt, gaat er een golf van enthousiasme door de zaal. Die overigens op het balkon na lekker gevuld is, en waar een opperbeste stemming heerst. Als de band aan het einde van het lijstje gekomen is, lijkt het er op dat er spontaan besloten wordt om nog even door te gaan. Het lijkt me stug dat dit niet in scene is gezet, want wat is een verzoeklijst zonder de absolute topper “Monotone & Minimal”? Maar met dit nummer komt er toch echt een einde aan de avond. Een welverdiend applaus van een uitzinnige zaal is meer dan verdiend!

[nggallery id=1134]