Er moet bij vrijwel iedere dertiger/begin veertiger een belletje gaan rinkelen bij de naam ‘Whitesnake’. De legendarische Britse rockgroep met David Coverdale als flamboyante frontman die vooral in de jaren tachtig mateloos populair was. De muziek was recht toe recht aan, en bovenal, eerlijk. Hardrock was hip.

Zoals dat gaat, veranderen dingen Mensen worden ouder en de omgeving verandert. Maar…gelukkig verandert sommige muziek niet. Met het album ‘1987’ nog in mijn achterhoofd luister ik het nieuwe album ‘Forevermore’ van Whitesnake. En eerlijk is eerlijk, ik had van tevoren niet gedacht dat ze nog zo sterk uit de hoek konden komen. De band besloot in 2003 om weer bij elkaar te komen. Dit resulteerde in 2008 in het album ‘Good To Be Bad’. Het was het wachten waard want hiermee lieten Coverdale en kompanen horen dat er nog steeds rekening gehouden dient te worden met hun.

Met ‘Forevermore’ laat de band zien dat ermee stoppen absoluut geen optie is. De band is weer een vijfkoppige band echter wel met een andere bezetting. Dat dit in dit geval geen nadeel is blijkt uit het feit dat het album van hoge kwaliteit is. Whitesnake is helemaal terug op de voorgrond met dit album vol muziek die je rechtstreeks terugbrengt naar de tachtiger jaren. Het album is minder heavy dan het vroeger werk maar melodieuzer van aard. De ballads, ‘Easier said than done’ en ‘Fare Thee Well’ zijn wat mij betreft de beste nummers van de cd. Ook het akoestiswche nummer ‘One of these days’ is erg sterk.

Tuurlijk weet Coverdale zelf ook dat zijn stem niet meer is wat het vroeger was. Dit mag echter de pret niet drukken. ‘Forevermore’ is namelijk een dijk van een plaat geworden met onvervalste hardrock. Tezamen met een tour kan er vol overtuiging gezegd worden dat Whitesnake helemaal terug is.