Het hardrockwereldje draaide in 1990 voornamelijk om veel haar, belachelijke poses en spandex broeken. Zelfs Whitesnake, van origine toch een blues georiënteerde hardrockband waarin een t-shirt en spijkerbroek voldoende waren, moest er aan geloven. En niet alleen het uiterlijk vertoon veranderde, ook muzikaal ging de band (helaas) met de tijd mee en kwam steeds verder af te staan van de blues invloeden die de oude Whitesnake albums zo kenmerken.

De eerste verandering in sound kwam met het zo succesvolle 1987 album waarop de band veel meer de hardrock kant op ging. Toch ging dat niet ten koste van de kwaliteit van de songs want 1987 is gewoon een uitstekende plaat. Het album was echter nog niet eens verschenen of de gehele line-up van de band was (voor de zoveelste keer) alweer veranderd. Zoals altijd weet zanger David Coverdale zich te omringen door geweldige muzikanten en ook nu stond er weer een indrukwekkend rijtje namen op het podium tijdens de daaropvolgende tour. Drummer Tommy Aldridge, bassist Rudy Sarzo en Vivian Campbell en onze eigen Adje Vandenberg op gitaar zijn toch niet de minsten.

Campbell hield het niet lang daarna weer voor gezien en niemand minder dan Steve Vai was zijn vervanger. Met Vai in de gelederen wordt het album Slip of the tongue opgenomen waarop Vai alle gitaarpartijen inspeelt vanwege een polsblessure van Vandenberg. Extra sneu voor onze landgenoot omdat hij medeverantwoordelijk is voor een groot deel van de nummers. Hierdoor raakt de band nog verder verwijderd van de oude sound want Vai is een fenomenale gitarist maar alles behalve bluesy.

Tijdens de Slip of the tongue tour die volgde speelde de band o.a. op het Monster of Rock Festival in Donington. De opnames daarvan zijn nu eindelijk uitgebracht via deze CD maar ook op DVD. De CD laat horen dat Whitesnake in 1990 op geen enkele wijze te vergelijken valt met de gedreven bluesy rockband van weleer. Oude nummers als Slow an easy, Crying in the rain en Fool for your loving missen het juiste gevoel en het draait eigenlijk alleen maar muzikale krachtpatserij. En als je wil weten waarom Coverdale tegenwoordig geen stem meer over heeft zal na het beluisteren van dit album weten waarom. Hij overschreeuwd zich regelmatig en “zingt” zijn stem letterlijk aan gort.

Ook de (toen) nieuwe nummers als Kitten’s got claws, Cheap an nasty en Slip of the tongue maken geen indruk. Alleen Judgement day klink redelijk en van de oudjes zijn Slide it in en publieksfavoriet Ain’t no love in the heart of the city niet onaardig. Uiteraard ontbreken Is this love, Here I go again en Still of the night ook niet. Een opvallende constatering is dat Whitesnake anno 2011 (en in de afgelopen jaren) een veel betere band is en ook live beter klinkt dan ruim 20 jaar geleden ondanks dat Coverdale eigenlijk niet meer kan zingen.  Dit heeft voornamelijk te maken met huidige gitarist Doug Aldrich die de band voorziet van de nodige bluesy invloeden in combinatie met de 1987 sound. Iets wat  er in 1990 ernstig aan ontbrak.