Voor de tweede keer dit jaar doet Whitesnake ons land aan tijdens de succesvolle Forevermore tour. Na een geweldig optreden in Kerkrade doen David Coverdale en de zijnen het in Enschede nog eens dunnetjes over met als speciale gast “onze eigen” Adje van den Berg die in Enschede een thuiswedstrijd speelt.

[singlepic id=13848 w=320 h=240 float=left]Maar voordat Whitesnake losbarst is het de eer aan The Answer om het publiek op te warmen. Deze Ierse band geldt al enkele jaren als een belofte voor de toekomst en zijn dan ook constant aan het touren om die belofte waar te maken. Zo zijn ze als voorprogramma van AC/DC inmiddels de hele wereld over geweest. Maar ondanks die geweldige ervaring is The Answer een band die het best tot zijn recht komt in kleine clubs en niet op een groot podium. De reden hiervoor is dat de songs niet meezingbaar zijn. Er zitten geen catchy refreinen in die uit volle borst meegezongen kunnen worden en op een groot podium is het dan moeilijk om het publiek voor je te winnen.

Aan de kwaliteit ligt het niet want The Answer is gewoon een te gekke band met een drie-tal uitstekende albums op zak. Nummers van het nieuwe album Revival worden prima afgewisseld met ouder materiaal en het zijn toch vooral de oudere songs als Come follow me die het meest aanspreken. Ondanks de tamme reactie van het publiek gaat de band er 100% voor. Maar nogmaals, wil je echt kunnen genieten van The Answer ga ze dan een keer zien in een kleine zaal. In januari komen ze terug voor een aantal clubshows. Het is maar dat je het weet.

Net als in Kerkrade maakt Whitesnake deze avond enorm veel indruk. Niet in de laatste plaats door het werkelijk fenomenale geluid waarmee de band in Kerkrade ook al zo’n indruk maakte. Dat blijkt in Enschede dus geen toeval te zijn. Ook de lichtshow is prachtig en het podium met een muur van Marshall versterkers (inclusief kerstverlichting) ziet eruit zoals dat er bij een hardrockband uit moet zien. Maar ook Coverdale zelf maakt veel indruk. Sterker nog, hij zingt de eerste helft van het concert beter dan hij in jaren gedaan heeft! Naarmate het concert vordert is het beste er wel vanaf maar het neemt niet weg dat het eerste gedeelte zeer sterk is. Qua uitstraling zijn er overigens maar weinig zangers die aan hem kunnen tippen.

[singlepic id=13857 w=320 h=240 float=right]Gelukkig is het optreden in Enschede geen exacte herhaling ten opzichte van Kerkrade. Zo is de setlist licht gewijzigd en zijn de solospots van zowel gitaristen Doug Aldrich en Reb Beach als drummer Briian Tichy aangepast. Vooral het gitaarduel tussen Aldrich en Beach komt veel beter over dan eerder dit jaar en maakt Tichy tijdens de drumsolo nu ook gebruik van Chinese eetstokjes en een set keukenmessen. Overdreven? Jazeker, maar het is weer eens iets anders zullen we maar zeggen. Het enige minpuntje van die solospots is dat het nog steeds iets te lang duurt. De reden hiervan is ongetwijfeld dat Coverdale dan even tijd heeft om op adem te komen.

Dat heeft hij dan ook wel nodig na een overdonderende start met nummers als Bad boys, Give me all your love, Love ain’t no stranger, het verrassend gespeelde The deeper the love, het bluesy Steal your heart away waarin Aldrich schittert op de slidegitaar en het geweldige Forvermore wat een van de hoogtepunten van de avond is. Het enige nummer dat live niet echt uit de verf komt is Can you hear the wind blow. De sfeer op het podium is heel ontspannen. Zo ontaard het voorstelrondje van de bandleden in het spelen van een bijpassende rock klassieker. Bassist Michael Devin moet het bijvoorbeeld doen met Walk this way van Aerosmith omdat hij net als Aerosmith uit Boston komt en krijgt Aldrich Survivor’s Eye of the tiger voor zijn kiezen.

Misschien is de sfeer wel iets té ontspannen omdat Coverdale een paar keer zijn tekst vergeet. In The deeper the love is hij al een keer de weg kwijt en tijdens Is this love vergeet hij zelfs de eerste zin waardoor hij het nummer stil legt en aan het publiek vraagt wat hij nou eigenlijk moet zingen. Het maakt het optreden er alleen maar leuker op. Toch komt de sfeer in de zaal niet echt los. Zeker niet in vergelijking met Kerkrade. Even lijkt het erop dat het dak er alsnog af gaat als Adrian “Adje” Vandenberg het podium betreed. Zijn aangekondigde aanwezigheid zal mede de reden zijn dat het een volle bak is in het Muziekcentrum. Daarom is het jammer maar ook vreemd dat hij maar drie nummers (Fool for your loving, Here I go again en Still of the night)  meespeelt en dat er verder niks speciaals gedaan wordt. Ook Vandenberg’s podiumpresentatie laat te wensen over. Hij stelt zich heel bescheiden op waardoor hij nooit eens naar voren stapt en in de spotlights staat. Aldrich doet zijn uiterste best om Vandenberg naar voren te duwen maar het mag allemaal niet baten. Vandenberg realiseert zich waarschijnlijk niet eens dat er ook mensen zijn die speciaal zijn gekomen om hem te zien spelen. Dus ook nu blijft een euforische sfeer uit.

In de toegift trakteert Coverdale het publiek nog op een acapella uitvoering van Soldier of fortune en keert de band nog een keer terug voor de Deep Purple klassieker Burn. Verrassend genoeg wordt publieksfavoriet Ain’t no love in the heart in the city niet gespeeld! Toch mag dat de pret niet drukken. Whitesnake maakt op alle fronten veel indruk. Waarvan akte.

[nggallery id=1144]

[nggallery id=1145]