Langzaam wordt de zaal van het uitverkochte Muziekcentrum gevuld met een publiek dat varieert van jong en oud. Er zijn dames gekleed in prachtige jurken. Het decor van vanavond ziet er op het eerste gezicht saai uit. Afgezien van drie mooie stoelen is er niets aparts te zien.

Maar schijn bedriegt. Zodra de show van Within Temptation start verschijnen er allerlei visuele effecten op de achtergrond. Drie beamers projecteren beelden die naadloos op elkaar aansluiten. Drummer Stephen is de eerste die onder luid applaus het podium betreed. Helaas heeft hij onlangs bekend gemaakt de band eind april te gaan verlaten omdat hij zich meer wil richten op zijn andere band “My Favorite Scar”. Samen met een andere slagwerker en twee visuele slagwerkers verzorgt hij de bombastische intro van “Towards the End”, waarna zangeres Sharon den Adel op het podium verschijnt. Als zij begint te zingen in haar mooie witte jurk vergeet je meteen de hele wereld om je heen.

Bijgestaan door een strijkersduo creëert de band een intieme sfeer waarbij de nummers elkaar snel opvolgen zonder onnodige toespraken. Kort voor de pauze lijken de bandleden het akoestische gebeuren beu te zijn en tijdens “Heart of Everything” pakken zij hun elektrische guitaren er bij. Het publiek vliegt uit zijn stoel en rent naar het podium om de band toe te juichen.

In de pauze blijkt wel dat de fans van Within Tempation overal vandaan komen. Ik hoor Duits, Engels, Frans en allerlei dialecten van het Nederlands. Het pauzerende publiek wordt onder het genot van een drankje vermaakt door een DJ.

Na de pauze en een visuele intro gaat de band er weer stevig tegenaan. Zangeres Anneke van Giersbergen (Aqua Dannique) komt Sharon virtueel ondersteunen bij “Somewhere”, waarbij de bewegingen van beiden helemaal op elkaar afgestemd zijn. Zo lijkt het of Anneke er toch echt is. Ook zanger Keith Caputo (Life of Agony) is bij “What have you done” niet fysiek, maar virtueel aanwezig.

Tijdens “Utopia” mag een trouwe vrouwelijke fan een couplet van Sharon alleen zingen en zo te horen heeft ze dat vaker gedaan. Ze krijgt hierna een luid applaus van het publiek. Ondanks dat de band al een tijdje bestaat kun je merken dat ze nog steeds plezier hebben in het optreden. Ze sluiten de tweede set af met het bekende nummer “Mother Earth” en kort hierna komen ze terug voor een toegift met “Our Solemn Hour” en als laatste “Ice Queen”.

Er is door mij totaal geen minpuntje aan deze show te ontdekken. Mocht je deze show nog niet gezien hebben dan moet je dit zeker nog gaan doen.

Helaas mochten we, ondanks de medewerking van Muziekcentrum Eindhoven, geen foto’s van dit optreden maken.