De populariteit van Wolfmother is nog steeds ongekend hoog. Dat blijkt wel uit het feit dat het optreden in 013 al weken van tevoren is uitverkocht. En niet onterecht, want ondanks dat het laatste album Cosmic egg niet zo overtuigend is als het fenomenale debuutalbum blijft Wolfmother een geweldige band die vooral live grote indruk maakt.

De nieuwe line-up van de band staat als een huis en met name drummer Dave Atkins maakt indruk. Maar uiteraard is het frontman en bandleider Andrew Stockdale die de show steelt met zijn enthousiasme en persoonlijkheid. Dat hij door zijn energieke podiumact af en toe wat steekjes laat vallen op de gitaar en soms wat slordig speelt is hem dan ook vergeven.

Opvallend is dat er nog steeds veel nummers gespeeld worden van het debuutalbum waardoor de setlist een perfecte mix is van beide albums. Het geluid is subliem en vooral de gitaarsound van Stockdale is machtig. De combinatie van de vette Black Sabbath-achtige gitaarriffs en Stockdale’s hoge stem is onweerstaanbaar. Het (veelal jonge) publiek lust er wel pap van en gaat dan ook helemaal los tijdens nummers als Dimension, White unicorn, Woman, Apple tree, California queen en New moon rising. Opvallend is dat de nieuwe songs net zo enthousiast onthaald worden als de songs van het debuut. Voor het podium is het gedurende het optreden een groot slagveld van hossende mensen en crowdsurfers en wordt er reikelijk met bier gegooid. Vooral tijdens publieksfavorieten Woman en afsluiter Joker & the thief is het echt een chaos voor het podium en gaat het dak er bijna letterlijk af. Stockdale moet er af en toe smakelijk om lachen. Stockdale vertelt dat dit tot nu toe het favoriete optreden is van drummer Atkins. Of dit waar is valt te betwijfelen natuurlijk maar het levert de band wel een staande ovatie op. Ook de mededeling dat dit het koudste optreden is dat Wolfmother ooit gedaan heeft zorgt voor applaus. Uiteraard slaat dit op de temperatuur buiten want in de zaal is de temperatuur inmiddels gestegen tot het kookpunt.

Enig minpuntje is de tijdsduur van het optreden. Inclusief toegift stopt de klok op exact anderhalf uur. Een kwartiertje extra was niet verkeerd geweest. Wellicht dacht Stockdale er net zo over want hij blijkt moeilijk afscheid te kunnen nemen van het enthousiaste publiek. Als de overige bandleden allang in de kleedkamer zitten besluit hij om iedereen op de eerste rij even persoonlijk te bedanken. Uiteindelijk begeeft hij zich ook in de zaal om ook  het overige publiek te bedanken. Onnodig te zeggen dat dit zeer goed in de smaak valt. Bij het mengpaneel aangekomen klimt hij vervolgens op een dranghek en gaat crowdsurfend terug naar het podium waarna hij dan echt afscheid neemt. Een mooi einde van een heerlijk avondje pure rock ’n roll.