Vier jaar na het verpletterende debuutalbum van Wolfmother is er nu dan eindelijk die langverwachte opvolger in de vorm van Cosmic egg. Maar is dit album net zo indrukwekkend als het debuut?

Het antwoord is nee. Maar om heel eerlijk te zijn had ik dat ook niet verwacht. Het enorme succes van het debuutalbum zal ook de band verrast hebben. Het resulteerde niet alleen in talloze tournees over de hele wereld, maar uiteindelijk ook in het uiteenvallen van de band. Want na het vertrek van drummer Myles Heskett en bassist Chris Ross stond frontman Andrew Stockdale er ineens alleen voor. Stockdale was echter niet bereid het bijltje erbij neer te gooien en vond in drummer David Atkins en bassist Ian Peres adequate vervangers. Peres neemt net als zijn voorganger ook de keyboards voor zijn rekening. Tevens werd er in de persoon van Aidan Nemeth een tweede gitarist aangetroken.

Het resultaat mag er zijn. Cosmic egg is een prima album geworden maar zoals gezegd word het niveau van het debuut nimmer gehaald. Het grote verschil zit ‘m simpelweg in het feit dat de nieuwe bezetting van de band gewoon anders klinkt en de nummers op een andere manier benaderd worden. Vooral drummer Atkins heeft door zijn recht-toe-recht-aan stijl een wat simpelere manier van spelen ten opzichte van Heskett waardoor de songs weliswaar een stuk strakker klinken, maar het onstuimige (wat nou juist de charme was van het debuut) totaal is verdwenen. Een ander groot verschil is dat geen enkele song op Cosmic egg het niveau haalt van de songs op het debuutalbum. Verwacht dus geen nummers die zich kwalitatief kunnen meten met bijvoorbeeld Joker & the thief, Woman en White unicorn want die staan er gewoon niet op. Bovendien had ik met de toevoeging van een extra gitarist ook een vettere gitaarsound verwacht, maar ook dat is niet het geval. Het geheel klinkt zelfs een stuk ingetogener dan voorheen.

Neemt niet weg dat er verder genoeg te genieten valt. Nummers als California queen, New moon rising en Sundial rammen er stevig op los. Sundial had qua sound niet misstaan op het debuutalbum. Hoogtepunten zijn echter het geweldige White feather, het qua melodie erg aan de Beatles denkende In the morning, het werkelijk loodzware 10.000 feet, wat klinkt als een combinatie van Black Sabbath en Led Zeppelin, en het prachtige Far away, dat het rustpuntje van het album is.

Ondanks de kritische noot zal iedereen die Wolfmother een warm hart toedraagt zich met Cosmic egg prima vermaken. Net als ik dus.