Wolfstijd 2Het schilderachtige centrum van Dordrecht, waar oude boten aan de kades liggen en in gedachten Vikingsschepen voorbij varen, is het decor voor de tweede editie van het metalfestival Wolfstijd. In het gerenoveerde Bibelot laten zes diverse metalbands van zich horen. Zoals het een goed festival betaamd is er bij de foyer ook een kleine markt en kan men verderop een waar Wolvenmaal nuttigen.

De garderobe kleurt helemaal zwart, in de zaal is het niet anders. Aan het merendeel van de shirts te zien komt men vooral voor Heidevolk, de afsluiters van de avond. Hun goede vrienden van Mondvolland mogen Wolfstijd openen. Niet alleen komen beide bands uit Gelderland, ze helpen elkaar ook regelmatig. Zo zong zanger Mickeal eind vorig jaar nog mee met Heidevolk tijdens Heidenfest in de 013. Mondvolland maakt echter andere muziek dan hun stadsgenoten. Een mix van black, trash en speed metal. Alleen het soleerwerk van de zanger op zijn zes snarige bas zorgt voor enkele instrumentale hoogtepuntjes. Soms is er meer vingervlugheid van de frontman dan de twee gitaristen links en rechts op het podium. Alsof Thor heel de set welgemikte dreunen aan het uitdelen is. De vele spots zorgen voor de rest van de sfeer. Ondertussen staart de zanger stoïcijns voor zich uit, met uitzondering van de headbangmomenten uiteraard. Alsof er onheil nadert. Jawel, een volgende lading blastdrums klinkt door de zaal, met steun van zware grunts hangt er een duister sfeertje. ”De nieuwe plaat is bijna klaar” deelt de zanger tussendoor even mee. Wel hebben ze met Lelijke Vent een nieuw nummer, dat een samenwerkingsproject is met andere metalbands. De instrumentale stukken blijven de spanning erin houden en leidt uiteindelijk naar de toepasselijke afsluiter Tegen het Einde. Het start als een treurige ballad maar eindigt met een passende climax.

Die lijn wordt onmiddellijk verder getrokken door de Friezen van Methusalem. Zanger Nick Holleman komt dan wel uit Breda, wat duidelijk te horen is aan zijn accent. Het is wanneer hij zijn strot volledig opentrekt dat we hier te maken hebben met Bruce Dickinson in overdrive. Is dat erg? Absoluut niet, wat een stem! De twin guitars, solide fundering van bass en drum en de bewegingen van de frontman. Alsof we een Nederlandse variant zien van Iron Maiden. De gitaarsolo’s vliegen je om de oren in songs met klinkende titels als Heaviest of Metal en Frisian Metal Warriors. ”Zijn we ingekakt of is het bier op?”, vraagt de zanger. Laten we het erop houden dat het nog vroeg is, want de respons blijft nogal magertjes. Toch weet de band meer en meer mensen enthousiast te maken. Nick gooit de devil horns de lucht in en loopt langs zijn bandmakkers. Je ziet de speelvreugde bij de jongens. Even headbangen dan weer een potje air guitar. “Blast into Obliviooooooooon!”, klinkt het vervolgens, waarna er een flitsende gitaarsalvo overheen gaat, dat doet denken aan Yngwie Malmsteen. Twee fans vooraan mogen het refrein meezingen van Heavy Metal Gods. De zanger zit op zijn knieën om de laatste noten te halen terwijl beide gitaristen het nogmaals op een muzikaal shred duel zetten.

Het eerste dat opvalt bij Myrkvar is hun authentieke klederdracht en de lieftallige violiste. Aangevuld met een zanger die afwisselend keytar en keyboards speelt, levert het regelmatig fijne folkmetal op in de trend van Korpiklaani. Ondertussen is het aanzienlijk drukker geworden, etenstijd lijkt voorbij. Het wil echter niet zo lopen bij de frontman. ”Vikingen en techniek gaat niet samen”, zegt hij met de nodige zelfspot. Hij laat zijn keyboard dan maar rusten op de handen van enkele fans. De sfeer zit goed, mede dankzij de muziek met harde gitaren, stevige grunts afgewisseld door veel gevoel voor melodie. Bandleden rennen arm in arm tot het moment aanbreekt van een slechte traditie. ”Bij het volgende nummer hoort een polonaise.” Geen punt voor het welwillende publiek, binnen de koste keren beweegt er een lange stoet door de Power stage dat eindigt in een flinke moshpit. De bassist neemt de vocalen voor zijn rekening, terwijl de zanger de drinkhoorn omhoog houdt. As en Bloed prijkt op de zijpanelen, de titel van het laatste album. De meeste songs die we te horen krijgen komen dan ook van het album uit 2012. Opvallend dat ook zij uit Gelderland komen.

Niet uit Nederland maar afkomstig uit België is de black metal band Saille. De zeskoppige groep werkt ondertussen aardig aan de weg. Twee jaar geleden stonden ze zowel op Graspop als Eindhoven Metal Meeting. Net als Myrkvar heeft Saille ook een lieflijke violiste meegenomen. Als gast weet ze met haar spel voor een duidelijke meerwaarde te zorgen. In combinatie met de synths klinkt het af en toe huiveringwekkend maar vooral erg fraai. Bij het soundchecken doen de snaren al goed hun werk. Een wereld van verschil, een live viooluitvoering of violen uit een laptop. De zanger oefent even de stembanden zodat hij later elke death growl, grunt of scream voor zijn rekening kan nemen. Grappig om mee te maken. De band gaat vervolgens helemaal op in hun muziek. De zanger brengt wild gebarend de teksten enige kracht bij terwijl de pianist headbangend achter zijn keyboards staat te spelen. Lijkt wel op een scène uit the Phantom of the Opera. Leuk om te zien hoe leden van andere bands tussen het publiek staan om te genieten van de verschillende goede optredens. Het bier vloeit dan ook rijkelijk. De laatste noten zijn voor violiste Sarah die niet alleen onder het toeziend oog van het publiek ons doet wanen alsof we bij een concert van Tchaikovsky zijn, de band staat langs de zijkant zelf mee te genieten.

Nog twee bands te gaan, de afsluiter is Heidevolk, onze Nederlandse trots op het gebied van Pagan metal. Voordat we worden meegenomen naar de tijd van de Bataven, is het de beurt aan het Duitse Steel Preacher. Iedere metalliefhebber kent de uitgedoste kerels van Steel Panther. Dit drietal maakt onvervalste old school metal in de stijl van Motörhead en AC/DC. Niet alleen zijn de vocalen van bassist MU identiek aan die van Lemmy. Preacher’s stem lijkt dan weer op die van Brian Johnson en zijn gitaarspel ligt in het verlengde van de broertjes Young. ”Are You Ready for Some Heavy Metal ?!”‘ vraagt de zanger in Duits Engels. Origineel klinkt het niet maar de inzet, klasse en humor straalt er vanaf. Pas hun eerste show op Nederlandse bodem, terwijl ze al vier albums hebben uitgebracht. Laatste plaat heet Hellraiser. De teksten bestaan met name uit drie ingrediënten: hell, beer en metal. Daar zijn genoeg goede titels mee te verzinnen, de nummers staan dan ook als een huis. ”The only reason we are here? We want metal, we want beer!” De quote van de avond, wat ervoor zorgt dat het publiek uit zijn dak gaat. Er wordt enkel geklaagd over de kleine bierflesjes. De band beaamt dat. Een krat Jupiler staat midden op het podium maar tijdens nummers als Hellbent for Beer en Drunk on Arrival (D.O.A.) raakt de krat leger en leger. We zijn het ‘zaufteil’ dan al gepasseerd. De aandacht van, met name de drummer, is al lang bij twee sensueel dansende meiden. Dat kunstje mogen ze vervolgens op het podium uitvoeren. Zonder blikken of blozen gaat het koppel los op de tonen van Metal Hangover. In al hun enthousiasme heeft de band zelfs nog tijd voor een cover. ”Zugabe”, klinkt het uit het publiek. De twee meiden worden bedankt. “All four of you!” voegt de drummer er aan toe. Tot slot dus Dirty Deeds Done Dirt Cheap van AC/DC, een fijne uitvoering met dé solo van de avond. Mooi slot.

Het festival wordt afgesloten door Heidevolk, de trots op het vlak van Nederlandstalige metal. De band weet zelfs internationaal succesvol te zijn in onze moedertaal. Niet alleen is de show vandaag de eerste van het nieuwe jaar. het is ook het debuut van de nieuwe zanger Lars. De zaal is ondertussen helemaal vol gelopen. Met Een Nieuw Begin van het meest recente album Batavi uit 2012 starten direct die welbekende zware uithalen. De intense samenzang bouwt op tot een sneller tussenstuk van gitaren en drums. ”Hebben jullie zin in een opstand?”, vraagt Mark, waarna Opstand der Bataven wordt ingezet. Het publiek mosht erop los, een enkeling weet zichzelf omhoog te werken om een potje te gaan crowdsurfen. Tijdens Wodan Heerst ontstaat een volgende pit. Een grappig shirt met de opdruk ‘No karate in the Pit’ komt in een flits voorbij. De mensen blijven los gaan op de dreunende drums en riffs. Het ene na het andere lied wordt meegezongen. Mensen die vallen worden onmiddellijk weer overeind geholpen.

Er zijn natuurlijk dronken mensen die als een pinball alle kanten op gaan, maar er is weinig agressie te merken. We zijn allemaal ‘Wapenbroeders’. Vervolgens last de band zelf een pauze in. Geeft iedereen de tijd om op krachten te komen. ”Voorwaarts!”, klinkt het even later gedurende Nehalenia. Lars verbroederd op het podium met de rest van de band. Mark weet ons te melden dat er druk gewerkt word aan nieuw materiaal. Voorlopig is de set van vanavond een soort van ‘best of’. Een goede test voor Lars. De hoorn wordt geblazen. Lars is met verve geslaagd aldus het publiek. De welbekende cover Vulgaris Magistralis draagt Heidevolk op aan de drummer van Normaal die onlangs overleed. Een mooi einde van een zeer geslaagde editie van Wolfstijd. Eén ding staat vast, we hebben heel wat talent in eigen land. Bovendien is de zaal Bibelot een prima locatie voor een indoor festival met uitstekend geluid, licht en ruimte.