Obscuurder dan het Berlijnse kunstenaarscollectief zal het niet snel worden. Bevreemdende, uiterst duistere muziek, maar soms met een lieflijke vrouwenstem (van Hanayo) die de luisteraar dreigt op het verkeerde been te zetten. Toch blijft “Wooden Veil” 10 nummers lang dreigen als een donkere onweerswolk op een warme zomerdag. Onheilspellende, dreigende ritmes (zoals in ‘Wooden People’) worden afgewisseld met duistere soundscapes (zoals ‘Gravitiy People’). Het onheil loert op elke hoek, de spanning stijgt en nadert langzaam een ongekende climax. Het drukke ’Red Sky’ klinkt slechts als vrolijke opmaat voor de duisternis die daarna invalt. Met ‘Shiverings’ lopen de rillingen al over de rug. Zeker als alle geluiden (schreeuwen?) zich meer en meer opdringen. ‘Moon And Hamburg’ lijkt te klinken als een lieflijk kinderliedje, maar dan wel één waarin het drama niet ver weg lijkt te zijn. De sfeer die Wooden Veil langzaam creëert jaagt de luisteraar de stuipen op het lijf. Niets lijkt meer veilig. ‘Bird Shaped’ lijkt de eerste stap te worden naar de hel die daarna nog tevoorschijn moet komen. Een lieflijke stem roept ons op om toch vooral te blijven luisteren, maar de demonische achtergrond geluiden maken duidelijk dat het slechts een lokroep is van de duivel (‘Gloom Across The Ice’). ‘Ying Liss’ is een bezwerend (voodoo) vervolg op ‘Gloom Across The Ice’. Het nummer groet langzaam uit tot de waanzin (‘Church Scream’) die deze “Wooden Veil” reis tot gevolg heeft. Uiterst fijne plaat voor mensen die de angst niet schuwen.