[singlepic id=17011 w=320 h=240 float=left]Een avondje trash/death metal begint met de Belgische formatie Toxic Shock. Deze band met ex-leden van o.a. Damaged Goods, Bite Down, SYC en Between the Lines trakteert het publiek op een 80’s trash crossover die doet denken aan het oude Antrhax, Suicidal Tendencies en DRI, maar toch ook sterk tegen de hardcore/metalcore aanhikt. Met name de expressieve uitspattingen van de zanger zorgen hiervoor: rusteloos banjert hij het hele optreden door The Rambler, ligt nu eens op de grond om kort daarna op een barkruk tussen het publiek te balanceren, continu bijna letterlijk de longen uit z’n lijf schreeuwend. De band ondersteund hem hierin volop, met als conclusie dat dit een optreden is, wat volledig vrij is van muzikale subtiliteiten, maar wel lekker hard en lomp. Over te toegevoegde waarde van de act van de zanger kun je volop discussiëren, feit is wel dat hij de aandacht op blijft eisen en je daardoor indirect wel bij het hele optreden betrokken blijft.

Reckless Suicide laat al snel horen een logisch vervolg te zijn op de opener van vanavond: inspiratie puttend uit bands als Pantera, Machine Head en Avenged Sevenfold brengen ook zij een mix van hardcore, metalcore en metal. In eerste instantie komt het optreden nogal braafjes over, de band blijft netjes op ‘hun’ podium staan. Maar het duurt niet lang om te beseffen dat de expressieve zang, van hoge halen tot diepe grunts i.c.m. de snelle en strake beats en melodieuze gitaarlijnen voor een afwisselend optreden zorgen. Ook hier voert hard, snel & strak de boventoon, maar blijven de nummers door de variatie van het begin tot het einde van de setlist boeien.

[singlepic id=17028 w=320 h=240 float=right]X-Tinxtion is de derde en laatste band van vanavond. Ook hiervoor geldt: totaal onbekend voor me, en als de heren en dame het podium innemen ben ik erg benieuwd wat deze band voor een indruk achter gaat laten…
Reeds bij de eerste klanken wordt duidelijk dat dit een reis terug in de tijd gaat worden, naar de jaren 80 met een onvervalste trash metal sound. Snel, zwaar, strak maar ook catchy klinkt de band, en de expressie maar vooral de rauwe stem en zware grunts van zangeres Monica, welke niet naast Angela Gossow zou misstaan, zorgen voor een set welke mij blijft boeien. Er worden geen nieuwe wegen ingeslagen, er worden geen muziekstijlen gecombineerd, er worden geen muzikale experimenten uitgevoerd, er wordt gewoon heerlijke old-school trash gespeeld. En daar is helemaal niks mis mee, en gretig consumeer ik het ene na het andere nummer, tot het einde in zicht komt. En ik huiswaarts ga met een behoefte om de oude albums van o.a. Testament, Annihilator, Forbidden, Nuclear Assault, Sacred Reich enz. weer eens lekker op te zetten…

[nggallery id=1434]

[nggallery id=1435]

[nggallery id=1436]