Satanisme is voor ons nuchtere Hollanders een broodje kaas. Niks bijzonders. Voor Emir Togrul de man achter Yayla is het een vijf gangen menu dat bloedserieus moet worden opgediend. Pas.to.rale heet het. En het is in en in zwart.

De Turkse multi instrumentalist en filmmaker maakt nihilistische black metal met ambient invloeden: ijzig snerpend gitaargekras met razende drums en hellekrijsen waar aan het einde van de nummers een toetsje keyboard wordt uitgerold voor het atmosferische aspect. Je zou denken laat dat ding toch gewoon weg, maar als de plaat is uitgedraaid ben je dat apparaatje echt dankbaar. Want op deze vijfde plaat klinkt Yayla nog net zo nihilistisch, rauw en depressief als op zijn voorganger. Tekstueel is Emir ook een zonsverduistering in huis. Falen, dood, oneindig lijden, schuldgevoelens. ‘I believe this is hell / that I will suffer even after I die eternally’, aldus de openingstekst van Altars In Temple Sewers. Een inktzwarte plaat die alle zonlicht opslokt.