[singlepic id=5415 w=320 h=240 float=right]Op 25 en 26 juni stond het Lambertusplein in Blerick weer in het teken van het jaarlijks terugkerende Zoks festival. Het was de 24e keer dat het festival georganiseerd werd op het plein, midden in een woonwijk. Dat de omwonenden het festival een warm hart toedragen, blijkt jaarlijks weer uit de grote hoeveelheden festivalprogramma’s voor de raam / Zoks vlaggen aan de gevels. Ondanks een programmering met grote namen, is het nog steeds een gratis toegankelijk festival, en de organisatie streeft er naar een brede programmering neer te zetten, zodat een grote diversiteit aan muziekliefhebbers een bezoekje aan het festival komt brengen.

Toen ik vrijdagavond het festivalterrein opliep, was het festival al volop aan de gang, en op het Sounds-podium aan de achterkant van het terrein kreeg ik nog net de laatste klanken van Physical Graffiti mee, een Led Zeppelin coverband met roots in Nederland en Duitsland. Het was reeds het laatste nummer, dus afgezien van een in eerste instantie erg op Led Zeppelin lijkende sound heb ik niet veel van deze band megemaakt.

[singlepic id=5320 w=320 h=240 float=left]Met een heerlijk zomers weer was het intussen al behoorlijk druk op het plein, en vanaf het Sounds podium verplaatsten de meeste mensen zich richting het hoofdpodium, waar Agua de Annique zou komen.
Zoals ik Anneke al meerdere malen live gezien heb, kwam ze ook nu weer heel innemelijk en normaal over, en zonder al te veel poespas werd er met de setlist begonnen. Ze had een speeltijd van exact een uur, en er werd weinig tijd verspild aan het introduceren van nummers e.d: gewoon lekker doorspelen voor een lekker gevuld plein, waar zich tussen de bezoekers een grote schare Anneke-fans bleken te bevinden.
Door Anneke en de band werden geen uitschieters gemaakt: het was gewoon weer een goed optreden, en Anneke liet voor de zoveelste keer weer eens horen dat ze over een erg goede (en ik vind ’t een aparte en heel herkenbare) stem beschikt.

[singlepic id=5325 w=320 h=240 float=right]Nog geen minuut na het optreden van Agua de Annique werd Pink Floyd Sounds aangekondigd. Zoals de naam al impliceert: het publiek kon rekenen op muziek van Pink Floyd van deze uit Limburg afkomstige band.
Aangenaam was, dat niet alleen de bij iedereen bekende nummers van Roger Waters & co. aan bod kwamen, maar ook nummers van het oude werk die (i.i.g. bij mij) onbekend waren. Voor een tribute band moet gezegd worden dat deze heren de sound van de legendarische band waar ze nummers van spelen behoorlijk dicht wisten te benaderen. Hoewel geen look-a-likes on stage, kwam het geluid van zanger Len erg dicht in de buurt van het origineel. Enige opmerking die ik bij het optreden zou kunnen plaatsen is dat de enorme rust wat Pink Floyd in z’n nummers weet te leggen, en dat al helemaal live, door deze heren net niet helemaal gehaald werd. Maar nogmaals: hoewel geen exacte copie, zaten ze wel heel erg dicht tegen het origineel aan.

[singlepic id=5337 w=320 h=240 float=left]Het festival kent een erg strakke programmering, want terwijl de klanken van Pink Floyd Sounds nog maar net verstomd waren, werd de volgende act al weer op het hoofdpodium aangekondigt. Met de mededeling dat de komende act op de derde plaats van zijn favorieten-lijstje stond, kondigde de presentator met trots het uit Amerika afkomstige trio Monti Amundson aan.
Mijn eerste kennismaking met Monti en Co. was jaren geleden op het Bluesrock Festival te Tegelen, waar ze als openingsact geprogrammeerd stonden. Met een enorm enthousiasme wisten ze het publiek toen voor zich te winnen door hun stampende bluesrock waarin zanger en gitarist Monti duidelijk kon laten horen dat hij een gitaarvirtuoos was.
Op het Zoks festival zijn we zeker zo’n 15 jaar verder, en de broodmagere Monti is intussen verworden tot een persoonlijkheid waar je U tegen zegt (lees: er zijn wat kilo’tjes bijgekomen), zijn krullen hebben plaats gemaakt voor een strak achterover gekamd vettig matje, maar toen hij begon te spelen nam hij me weer terug naar de verassingsact op Bluesrock: heerlijke onvervalste stampende uptempo bluesrock.
Hoewel intussen de nodige nummers verder, kwam zijn eerste album ook uitgebreid aan bod, en de stemming vooraan bij het podium loog er niet om: jong en oud ging helemaal los bij deze act.

Na Monti was het tijd om naar huis te gaan: morgen zou er nog een dag komen.

[singlepic id=5364 w=320 h=240 float=right]Toen ik op de zaterdagavond het festivalterrein voor de tweede maal betrad, waren er reeds enkele acts geweest, en de band die bij mijn binnenkomst op het hoofdpodium speelde was het van De Wereld Draait Door bekende Souldiers.
Boegbeeld van de band waren de 2 zangeressen Cato en Sofie, welke in hun tweestemmige zang gesteund werden door een swingende band, compleet met blazerssectie.
Soul, funk, rock, een vleugje folk, het was allemaal vertegenwoordigd in hun repertoire.
Het plein was niet afgeladen vol, maar gezellig gevuld met publiek, wat nog niet in grote massa’s tegen de hekken van de barrier aanstond, maar verspreid over het terrein met een drankje erbij van de optredens stond te genieten.

[singlepic id=5374 w=320 h=240 float=left]Na het swingende optreden van Souldiers begon stipt op tijd het zestal The Pedro Delgados. Gewapend met een compleet arsenaal aan uit de folkmuziek afkomstige instrumenten kregen de bezoekers een uptempo mix van country, bluegrass & folk over zich heen, waarbij het onmogelijk was om stil te blijven staan.

Het volgende optreden zou een schril contrast vormen met de zojuist gehoorde folky geluiden: het momenteel immens populaire Oostenrijkse Kontrust was aan zet. Bekend van hun hit Bomba trekt dit zestal momenteel volle zalen. De band wordt momenteel regelmatig in een zin genoemd met Guano Apes, en vooral de ondersteuning van hun stevige sound door een net zo stevige partij percussie maakt dat de band zich duidelijk onderscheid door een eigen sound.
[singlepic id=5398 w=320 h=240 float=right]Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik een tijd geleden de kans heb gehad om deze band in de Effenaar te Eindhoven te fotograferen, maar dat ik hiervoor bedankt heb. Ik vond hun sound toch te veel een ‘maniertje’, en het lag nou niet echt in mijn straatje. Met dit in m’n achterhoofd ben ik toch onbevooroordeeld de barrier ingegaan, omdat bewegen tussen het publiek intussen onmogelijk was geworden: het aanwezige volk was en masse naar voren gekomen en stond nu dicht opeengepakt tegen de dranhekken, om maar zoveel mogelijk van het optreden mee te pikken. Toen de band begon te spelen heb ik mijn mening echter al vrij snel bij moeten stellen: het komt niet vaak voor dat ik een band met zulke strakheid en zo’n dynamiek hoor spelen. De nummers werden met een energie op het publiek losgelaten, dat ongeacht of de muziek je nou aansprak of niet, je wel toe moest geven dat de performance top was. Stefan en Agata wisten de muziek perfect te vertolken, waarbij vooral laatstgenoemde wist te imponeren door de schijnbare tegenstelling dat zo’n kleine en lieflijke meid zo’n strot open kon trekken. Na afloop was duidelijk: dit optreden is in mijn rijtje ‘positieve verassingen’ terecht gekomen!

[singlepic id=5403 w=320 h=240 float=left]Mambo Kurt zit helemaal alleen on stage, en het enige wat hij bij zich heeft is een orgel. Heel erg droog begint hij met z’n intro, waarin het instrument uitgebreid aan bod komt, om vervolgens met z’n eerste nummer te beginnen. “Jump” van Van Halen wordt meteen door het aanwezige publiek herkend, en er wordt snel op ingehaakt. Groot was de hilariteit toen het nummer voorzien bleek van een Mambo / Bossa Nova ritme, en het enthousiasme door deze originele uitvoering werd alleen maar groter. “The Final Countdown” van Europe en “Killing in the name of” van Rage against the Machine waren vervolgens aan de beurt, waarbij het Mambo / Bossa Nova element behouden bleef in de muziek. Hilariteit en waardering alom.
Mambo Kurt begon een kort betoog dat het orgel het mooiste instrument ter wererld is, maar dat in de jaren 80 poginen ondernomen zijn om dit instrument van z’n troon te stoten. Het eerste instrument wat de strijd aan zou moeten gaan was het omhangkeyboard, en om een op dit instrument geschreven nummer te vertolken, kwam “Rhythm is a dancer” van Snap aan de beurt. Het volgende “instrument” wat het orgel had moeten verdringen, was de muziekcomputer, en ja hoor: een heuse Commodore 64 wordt tevoorschijn gehaald en aangesloten. Een korte uitleg dat het kenmerk van de C64 is, dat hij over 64K geheugen beschikt, dus na 8 maten al volgeprogrammeerd zou zijn, en dus alleen geschikt zou zijn voor Hip Hip. Om dit aan te tonen kwam een nummer met een hoog “street credibility gehalte” aan de beurt: “Ice Ice Baby” van Vanilla Ice.
[singlepic id=5420 w=320 h=240 float=right]Na echter verschillende rocknummers vertolkt te hebben, was het wachten op het moment dat “Slayer” geroepen zou worden. Het publiek werd op z’n wenken bediend: “Reign in Blood” werd gespeeld. Een hollandse voetbalmedley, “I just can’t get enough” van Depeche Mode, “Paradise City” van Guns & Roses (een nummer, speciaal opgedragen aan Blerick), Andre Hases, niks was hem te gek. Hoewel niet het laatste optreden van de avond, was het wel het laatste optreden wat ik meegepikt heb van Zoks 2010. Een geweldige verassende afsluiter.

Terugkijkend op de sfeer op het plein kan wel gesteld worden dat Zoks 2010 een top editie was: een grote hoeveelheid aanwezig volk, 2 podia waarop non-stop optredens waren, een klein marktje waar o.a. sieraden & kleding verkocht werden, eettentjes om de inwendige mens te versterken, kortom allemaal ingredienten voor 2 geslaagde avonden.

Bij deze wil ik de organisatie van het Zoks festival, en met name Willy Jeuken, bedanken voor de medewerking die het mogelijk gemaakt heeft dat dit artikel tot stand kon komen.

[nggallery id=417]

[nggallery id=418]

[nggallery id=419]

[nggallery id=420]

[nggallery id=421]

[nggallery id=422]

[nggallery id=423]

[nggallery id=424]

[nggallery id=425]