Het gezelligste én veiligste festival van Nederland ging afgelopen donderdag 19 juni van start. De Zwarte Cross heeft ditmaal wederom een aantal grote namen weten te strikken waaronder uiteraard headliner Kaiser Chiefs en Hollands trots Di-rect. Rockportaal was zaterdag van de partij en geeft uitgebreid verslag in woord én beeld. 

Eerste wat opvalt is het mooie weer alhoewel het terrein er slecht bij ligt door de aanhoudende regen van de dagen ervoor. Gelukkig bestaat er zoiets als laarzen en ik kan je zeggen, dat was geen overbodige luxe. Eenmaal binnengekomen is de eerste stop de metalweide waar the Textures op het Aardschokpodium hun kunsten zullen gaan vertonen. The Textures is een zeskoppige band uit Etten-Leur die al een aantal jaartjes meedraait in de metalscéne. Met vier albums op zak is er genoeg om te spelen. En dat doen ze ook. Na een mooi opbouwend intro komt zanger Daniel de Jongh erbij en kan het geweld beginnen. De jongens spelen een prima set. Alhoewel ze in het begin moeite hebben om de menigte mee te krijgen komt daar na een paar nummers verandering in. The Textures zetten een mooie set neer waarin thrashmetal de boventoon voert maar waar ook ruimte is voor uitstapjes naar de progressieve metalvariant.

Op het moment dat we bij the Textures weglopen worden we enthousiast gemaakt door de klanken die uit de megatent komen. Het programmaboekje leert ons al snel dat The Answer aan het spelen is. The Answer is een Noord-Ierse band die hardock combineert met bluesrock. De tent is niet propvol dus we glippen naar binnen om een een stuk mee te pakken van het optreden. De energieke frontman Cormac Neeson is volop bezig en de sfeer zit er goed in. Hij betrekt het publiek in alles wat hij doet. De band doet bij vlagen denken aan AC/DC, dat verklaart meteen ook het feit dat ze mee mochten met AC/DC tijdens hun tweejarige toernee. De langharige zanger is in zijn nopjes en besluit het podium af te klimmen en zijn kunsten tussen de massa verder te vertonen. Rock ‘n’ Roll van de bovenste plank.

De Engelse band Hell is als volgende aan de beurt. Hell is volgens de spreekstalmeester één van de leukste bands. Niet precies begrijpend waar hij op doelt, al verraden de satanistische afbeeldingen en de bandnaam zelf een hoop, laten we het op ons afkomen. De mannen komen op en ja, het is nogal een opvallende verschijning. Allen in het zwart gehuld en hun gezichten wit geschminkt. Voeg daarbij een paar gekleurde contactlenzen toe en het carnavalskostuum is compleet. Het is een nogal lachwekkende verschijning maar toegegeven, de muziek is prima om aan te horen. De band speelt heavy metal en er zit flink wat vaart in. De Engelsen hebben er duidelijk zin in. Ze zijn sinds 2008 weer bij elkaar en hebben onlangs hun eerste album uitgebracht bij Nuclear Blast. Er zit veel beweging in de muzikanten (met name leadzanger David Bower) en er wordt veel interactie gezocht met het publiek dat er met de volle aandacht bij is. Dat Bower van een verkleedpartij ook niet vies is blijkt wel uit het feit dat hij op een gegeven moment in een zwart gewaad en masker zijn kunsten komt vertonen. De verschijning, de muziek en de teksten zijn duister. Het hele plaatje klopt. Enige minpuntje is dat het nog niet donker was. Dan zou het volmaakt geweest zijn.

Dan is het tijd voor de eerste echte hoofdact van de zaterdag, Di-rect. Aan de massa mensen en het aantal fotografen is goed te zien hoe populair de band vandaag de dag is. De band heeft sinds het vertrek van Tim Akkerman een metamorfose ondergaan van jewelste en zijn binnen no-time nog volwassener geworden. Het nieuwe boegbeeld Marcel Veenendaal heeft daar zeker aan bijgedragen. De Haagse band mag voor een overvol veld los gaan. Gekleed in sixties style, compleet met wilde haren en haarbanden en Spike uiteraard met zonnebril én sigaret, komen ze op en zetten de Zwarte Cross in vuur en vlam. “Het is de eerste dag van de bouwvak, en er is geen mooiere manier om die te beginnen” brult Marcel alsof het hele veld vol staat met alleen bouwvakkers. Het enthousiasme is er niet minder om. Di-rect krijgt als publiekslieveling de hele menigte moeiteloos mee. Heerlijk om te zien dat een band van eigen bodem zo populair is. Leadzanger Veenendaal loopt als een gek vol adrenaline alle kanten op waarbij je jezelf afvraagt wat voor drugs hij genomen heeft. De mannen van Di-rect leveren een daverende set af waarin ze laten zien wat ze allemaal in hun mars hebben. Hulde.

Dan is het wederom tijd voor een flinke portie heavy metal. Het is aan de shockrockers van Lizzy Borden om een show te geven op het Aardschokpodium. En de band kennende zal dat wat bloederige tafereeltjes opleveren. Het is dan ook vooral de frontman zelf die opvalt qua verschijning. De overige bandleden zien er niet vreemder uit dan wat je van een metalband zou verwachten. Lizzy Borden daarentegen haalt alles tevoorschijn; maskers, schmink, gewaden, vlaggen en (nep)bloed. Er wordt een vrouw doodgebeten nadat het schijnbaar met een bijl niet lukt (hij zwaait maar en hij zwaait maar) en ook in het begin werden de bezoekers op de eerste rij getrakteerd (lees: ingesmeerd) met (nep)bloed. Je zou door al dit theater haast vergeten dat er ook nog muziek gemaakt wordt. We kunnen gerust zijn, er wordt muziek gemaakt, en goede muziek ook nog. Voor de liefhebbers van dit genre is dit genieten met volle teugen. Even nadat de cover van Steppenwolfs Born To Be Wild ten gehore is gebracht houden de mannen ermee op. Poppetje gezien, kastje dicht.

De Duitse zangeres Doro (Pesch) is de volgende act op de metalweide. De hoogblonde zangeres is al jarenlang bezig en brengt met regelmaat een nieuw album uit. In de jaren tachtig was ze boegbeeld van de band Warlock echter nadat de band overstapte naar een andere platenmaatschappij werd daarna de naam Doro gehanteerd aangezien de oude maatschappij de rechten heeft op de naam Warlock. In haar beste Nederlands geeft ze aan dat ze het leuk vindt om hier te zijn. En dat vindt het publiek ook. De hele metalweide is volgestroomd voor de inmiddels 47-jarige Doro.  Zevenveertig jaar of niet, ze huppelt en zingt alsof ze twee keer zo jong is. Ze is vrolijk, ze zingt goed en ze wordt bijgestaan door een meer dan uitstekende band. Niet gek, dus dat hier zoveel mensen op af zijn gekomen. We worden als klap op de vuurpijl ook nog eens getrakteerd op het nieuwste nummer Raise Your Fist In The Air. En jep, de vuisten gaan op Doro’s verzoek in de lucht. En terecht want dit is erg geslaagd optreden.

Tegen de klok van elf is dan tijd voor de absolute headliner van de zaterdag, de Kaiser Chiefs. Terwijl hier en daar nog wat voorbereid wordt (het voorgaande optreden van The Excitements liep behoorlijk uit) kan het publiek zich vergapen aan het vuurwerk dat verderop afgestoken wordt. Opvallend is dat voor deze internationale topact minder mensen op de been zijn dan bijvoorbeeld voor Di-rect. Ach, het boeit niet. De avond vordert en het is aan de Kaiser Chiefs om de zaterdag op het hoofdpodium af te sluiten. Een feestje bouwen kun je wel aan de Engelsen overlaten. Met het intro van Dire Straits’ Money For Nothing komen de mannen op. Zonder enige moeite veroveren ze de harten van de aanwezigen. Dit niet in de laatste plaats door vrijwel meteen het publiek op te zoeken en te midden van hen een tweetal nummers ten gehore te brengen. Ook bij de stunt over het dak van het podium door de Letse motorrijder Alexandrovic had Ricky Wilson een hoofdrol. Dit hebben we helaas niet kunnen zien doordat we ook Kreator nog wilden aanschouwen. Kaiser Chiefs doet wat het moet doen om een geslaagde set neer te zetten. Een waardige afsluiter.

Voor wie dan nog niet naar huis wil heeft het Aardschokpodium nog een troef in handen in de vorm van de Duitse thrashpioniers Kreator. Aangekomen in de metalweide is de voorbereiding van het optreden in volle gang. Dit kenmerkt zich echter door enigszins geklungel met posters die afgedekt worden en rijdende schotten die net niet passen. Ook het testen van de microfoon verloopt niet vlekkeloos. Daarnaast moeten we vaststellen dat de metalweide alles behalve gevuld is. De band begint en het is duidelijk. De heren zijn hier om de boel eens flink op stelten te zetten en geen gas terug te nemen. De Duitsers die al twaalf albums op hun naam hebben staan hebben het podium flink uitgedost. Het gehele plaatje is compleet. Alhoewel de voorbereiding er wat knullig uitzag hebben de heren tijdens het optreden alles goed voor elkaar. Kreator laat zien waarom ze tot de thrashtop behoren. Met net een nieuw album op zak (Phantom Antichrist) en een staat van dienst waar je U tegen zegt hebben ze genoeg om de één uur durende show te vullen. De Oosterburen is dan ook het laatste wat ondergetekenden hebben aanschouwd.

Mooi weer, vriendelijke (soms onverstaanbare) mensen en een hoop goede muziek. Wat wil een mens nog meer. Wat ons betreft zijn wij er volgend jaar weer bij. Was heel Nederland maar zo gezellig.

[nggallery id=1486]

[nggallery id=1487]

[nggallery id=1490]

[nggallery id=1488]

[nggallery id=1489]

[nggallery id=1491]

[nggallery id=1492]

[nggallery id=1493]

[nggallery id=1494]