Zwarte Poëzie laat horen dat Nederwave kan werken. Zwarte Poëzie maakt het zich wel moeilijk door in het Nederlands te zingen. Feit blijft namelijk dat een band die in onze moederstaal zingt kritisch benaderd wordt. Een buitenlandse band kan vaak wegkomen met puberale teksten, maar een Nederlandse band wordt vaak gewogen op elk woord. Hoewel op “Liefde” ook wel de nodige kanttekeningen te maken zijn bij de teksten werkt het meestal wel. Mindere punten zijn de tekstuele zwartgallige inkoppers als, ’het staat in haar codicil, ik geef mijn lichaam aan een necrofiel’. Vooral de herhaling in de tekst draait het nummer de nek om. Gelukkig valt er ook genoeg positiefs te melden over Zwarte Poëzie. Opener ‘Liefde’ heeft een lekker, toegankelijk ritme. Het rockende ‘Zilver’ klinkt lekker gedreven, waarin vooral het gitaarwerk opvalt. Wanneer men het tempo terugschroeft valt het op dat Zwarte Poëzie hetzelfde klinkt als The Wounded, luister maar naar ‘Leegte’. Een goede afwisseling met het andere materiaal op “Liefde” is het akoestische ‘De Das Om’. ‘Boudoir’ is een teken dat Zwarte Poëzie het nog niet in zich heeft om een heel album lang te knallen. Hetzelfde geldt voor het voortkabbelende ‘Pil Van Drion‘. ‘Lust’ heeft psychedelische invloeden die echter weer prima passen bij Zwarte Poëzie. Het hoogtepunt komt met ‘Alleen In De Aarde’. Hoewel dat nummer wat langzaam op gang komt blijkt er een gevoelige eruptie in te komen in het tweede deel. Jammer dat de productie van deze CD niet zo goed is, vooral de drums klinken erg iel. Het had de kwaliteit van “Liefde” net dat beetje extra kunnen geven.