zztopRockportaal reist vroeg af voor dit concert, want er is grote drukte voorspeld in het gebied bij de Arena vanwege het optreden van One Direction, de tieners die bij zoveel meisjes het hoofd op hol brengen. Het valt mee, reizen gaat voorspoedig. Voor aanvang van het voorprogramma zit de tribune al wel vol, maar de zaal is nog lang niet gevuld. Dat verandert snel als opwarmer Ben Miller met zijn 2 maten een overrompelend en hartverwarmend optreden verzorgt.

Voorprogramma zijn is vaak niet heel dankbaar, maar Miller is echt goed en weet de zaal mee te krijgen met zijn southern Delta blues, bluesgrassachtige muziek vol honkytonk en gespeeld op instrumenten als éénsnarige bas, wasbord en ‘electric spoons’. Opvallend is een bewerking van de hit Black Betty en een eigen compositie getiteld The Prostitute Song, geschreven tijdens een eerder verblijf in Amsterdam. Echt een band om meer van te gaan horen. Na hun enthousiasmerende start is er een korte ombouw pauze. Het bier vloeit rijkelijk en het overwegend mannelijke publiek heeft er absoluut zin in. Aan weerszijden van de grote drumkit van drummer Frank Beard staan twee kleine laag opgestelde schermen.

Aan het begin komt daarop een begintitelrol voorbij, alsof er een film begint, dan komen de mannen op en starten met Got Me Under Pressure. De setlist is een mix van recent werk en hun grote wereldhits, want al snel komt Gimme all your loving voorbij, waarbij de mobieltjes massaal omhoog worden gestoken voor opname. Muzikaal is het niet vernieuwend, ze houden zich nog steeds bij hun al 40 jaar gespeelde Texaanse bluesrock. De nummers zijn simpel, en tekstueel heeft het niet altijd veel om het lijf. Helemaal niet erg, want de in gewapend beton gegoten riffs van gitarist Billy Gibbons klinken nog steeds onweerstaanbaar ruig en lekker en zijn gitaarsound bij de solo’s is warm en bluesy. De identiek geklede mannen, hoed-zonnebril-baard, bewegen zich relaxed over het podium, Gibbons wandelt met lange passen heen en weer en Dusty, de iets kleinere gedrongen basgitarist neemt zo nu en dan ook een leadzangpartij op zich.

zztop2Songs als I’m Bad, I’m Nationwide, Sharp Dressed Man en Legs krijgen de grootste bijval uit de zaal en worden begeleid door clips op de twee schermen. Clips waarin veelvuldig Texaanse chicks met Stetsons en stijlvolle vintage auto’s figureren op stoffig vlaktes. De setlist bevat ook de recente song I gotsta get paid, van de cd La Futura uit 2012. Een cover van de gangsta rap song uit de jaren 90. Hoewel de term cover niet echt recht doet aan deze uitvoering, want het gruizige stemgeluid van Gibbons, de strakke bas en de zware drums maken het heel erg ZZ Top. Een heel intrigerend nummer. Een andere cover is die van Foxy Lady, en zo geven ze een knikje naar de meester daarboven. Ik had me wel verheugd om een kijkje te krijgen in de enorme gitaarcollectie van Gibbons, maar veel wordt er niet gewisseld. Hij speelt alles op een rode custom made Gibson en wisselt slechts één keer van gitaar bij het nummer Legs. Daar krijgen beide mannen een vierkante met pluizige stof beklede gitaar uit de coulissen aangereikt, een ‘B rig furry guitar’ bekleed met schapenvacht, leert enige research. Legs krijgt natuurlijk de handen op elkaar. Participatie met het publiek is er sowieso wel, bijvoorbeeld bij een even grappig als tijdloos nummer Cheap Sunglasses, en bij de toegiften. Daar zingt publiek geestdriftig mee als de mannen even stoppen met spelen. De show zit goed in elkaar, er is over nagedacht en bij uitgebreide tournees als deze zal de ene show weinig variëren op de andere. Daar weegt tegenop dat ze met een zeer relaxte attitude hun grote speelgemak etaleren. Hun talent gelardeerd met hun spottende gevoel voor humor maakt ze nog altijd tot één van de meest geliefde bands die de grote zalen bevolken.