Devil Master uit Philadelphia brengt op 1 maart hun debuutalbum Satan Spits on Children of Light uit via Relapse Records. Verwacht een wervelstorm aan punk, postpunk en black metal.

Wat mij blijft verbijsteren is hoe ‘normale mensen’ veel meer psychopathische trekjes vertonen dan mensen die, laten we eens een passend voorbeeld nemen, van metal houden. Het zijn juist de weirdo’s, de underdogs, de nerds die het meest menselijk met elkaar omgaan. Op basis van die theorie denk ik dat de bandleden van Devil Master best aardige gasten zijn, al doet hun verschijning anders vermoeden. Het doet me een beetje denken aan een foto van Cradle Of Filth ten tijde van Dusk And Her Embrace, waarin de bandleden het bloed leegzuigen van een dame, aan een vol gedekte tafel. Dat album was een gotisch black metal album en Devil Master heeft ook wel iets black metal achtigs, maar tot zover houden de vergelijkingen met Dani Filth en co op. Devil Master doet aan postpunk, punk, heavy metal, black metal en in ieder nummer vind je verschillende invloeden die op een geweldige manier aan elkaar worden geplakt. Eerste single Desperate Shadow transformeert constant van postpunk naar black metal dan naar punk en weer terug naar postpunk, terwijl Christ’s Last Hiss weer wat Black Sabbath vibes en heavy metal laat horen. Heel origineel album.

Conclusie: Als ik dit album in één woord moet omschrijven dan is dat het woord ‘rauw’. Het album klinkt alsof het in een mistige ondergrondse kerker is opgenomen en dat heeft producer Arthur Rizk (produceerde o.a. Nightmare Logic van Power Trip) heel goed begrepen. Devil Master houdt zich niet aan de hokjesgeest. Gelukkig maar.

Op een schaal van 1 tot 10:

8,5