De aankondiging op de website geeft 20:30 uur als aanvangstijdstip aan, maar als ik om 20:15 uur de 013 binnenwandel hoor ik dat support act Seven al begonnen is. Een vlugge blik in de zaal wijst uit dat het balkon gesloten is, en dat de gordijnen aan weerszijden van de Dommelsch zaal gebruikt worden om ook deze verdieping te verkleinen: ondanks dat dit de enige NL-show van Doro is, zal het vanavond geen volle bak gaan worden…

[singlepic id=20183 w=320 h=240 float=left]Ondanks een portie stevige metal en een show met spierballen en testosteron lukt het ’t Tsjechische viertal Seven maar niet om het vonkje met de zaal over te laten springen: verspreid door de zaal maken de bezoekers nog een babbeltje met elkaar met een biertje in de hand, die-hard Doro fans staan al tegen het podium aan om verzekerd te zijn van een goed plekje, maar de sfeer in de zaal is allesbehalve “metal”. Dit wordt versterkt door een grote bevolkingsdichtheid in het rookhok buiten de zaal: tijdens een dik half uur kijkt de band tegen een matig volle zaal met nauwelijks enige betrokkenheid aan. Erg jammer, want wat de band laat horen klinkt zeker niet verkeerd. Oké, gebaande paden worden betreden, maar daar hoeft niks mis mee te zijn zoals nu weer eens bewezen wordt.

Als het geluid van de DJ na een tijdje verstomd loopt de zaal wel ineens vol. In de intro is opener Hellraiser te herkennen, en met deze eerste live ontmoeting met “Die German Queen of Metal” Doro weet ze mij meteen te overtuigen met haar attitude: ze staat niet statisch voor een microfoon in een standaard te zingen, maar ze gebruikt het hele podium om het contact met de voorste rijen op te zoeken. Of het voor deze gelegenheid is weet ik niet, maar het feit dat er geen barrier is deze keer versterkt deze betrokkenheid alleen maar. Dat fans met haar mee mogen zingen in deze “verkleinde” zaal maakt de sfeer eigenlijk best wel intiem en direct. Als I rule the ruins vervolgens ingezet wordt, ben ik overtuigd: Doro straalt gewoon uit dat ze met plezier op het podium staat, dat ze beseft dat het de fans zijn aan wie ze dit alles heeft te danken. Er gaan dan ook veelvuldige bedankjes de zaal in, en hoe meer de show vordert, hoe leuker het wordt om deze dame aan het werk te zien: ze blijft plezier uitstralen en op en neer rennen tussen de fans, haar blonde lokken door de lucht wapperend.

[singlepic id=20196 w=320 h=240 float=right]In de setlist is het laatste album Raise your Fist vertegenwoordigd met Engel, Coldhearted lover, Raise your fist in the air en Hero. Naast de twee openingsnummers komen natuurlijk ook o.a. Burning the witches, het Wacken-anthem We are the Metalheads, Earthshaker Rock (incl. drumsolo) en –uiteraard- All we are langs. Met als mooi puntje op de i de Judas Priest cover Breaking the law. De show draait duidelijk om deze blonde verschijning: de band is aanwezig met een hoeveelheid show element, maar blijft toch op gepaste afstand. Dat ze al heel wat jaren samen spelen is te horen, als een geoliede machine dendert het optreden voort. Het podium is mooi en minimalistisch ingericht: geen muren van versterkers maar een verhoging voor de drummer, her en der verspreide doodskoppen en een flinke bak licht. Een backdrop met een levensgrote afbeelding van Doro zelf maakt het geheel af: het plaatje van beeld, geluid en show klopt vanavond! Enige opmerking die ik zou kunnen maken is dat ze af en toe best wel lang en veel praat tussen de nummers, maar omdat in deze korte speeches vooral haar sympathie voor de fans naar voren komt is haar dit vergeven.

Als uiteindelijk de lichten toch aangaan en de crew druk aan de slag gaat met het afbreken van het podium is er een bijzonder leuk tafereel waar te nemen: op haar dooie gemak zit Doro vooraan op het podium haar fans te woord te staan en van handtekeningen op de nieuw aangeschafte CD’s te zetten. Die Queen of Metal heeft indruk op ondergetekende gemaakt, voor een niet al te groot publiek heeft ze een grootse show neergezet!

[nggallery id=1708]

[nggallery id=1710]