Het is maar goed dat Dream Theater zo’n fanatieke en hondstrouwe aanhang heeft. De IJsselhal is namelijk niet bepaald een zaal waar je als muziekliefhebber met plezier naar toe gaat. In de jaren 80 was het zo’n beetje de enige plek waar grote hardrock concerten plaatsvonden maar inmiddels is deze veehal niet meer van deze tijd. Als een kaartje dan ook nog eens 60 euro kost en je bovendien een tientje aan parkeren kwijt bent dan moet je wel heel erg fan zijn om naar Zwolle af te reizen.

Maar zoals gezegd, de fans zijn trouw en zodoende stroomt de IJsselhal toch behoorlijk vol ondanks dat er geruchten de ronde deden dat veel fans er voor kozen om een concert over de grens te bezoeken in plaats van Zwolle. Toch laat Dream Theater zien en horen op veel gebieden op eenzame hoogte te staan. De IJsselhal staat niet bepaald bekend om een goede akoestiek (integendeel) maar desondanks is het geluid perfect! Achteraf was er wat dat betreft dus geen enkele reden voor de fans om zich zorgen te maken. Ook aan het podium en licht is veel zorg besteed. De prachtige muziek tijdens de introtape en het bijhorende filmpje zorgen ervoor dat het kippevel al op de armen staat voordat er ook maar een noot gespeeld is.

De band start met Bridges in the sky, afkomstig van het recente album A dramatic turn of events. Direct is duidelijk dat zanger James LaBrie prima bij stem is en gedurende het optreden alleen maar beter gaat zingen. Uiteraard staat het muzikale vakmanschap van de overige bandleden buiten kijf. Het blijft na al die jaren een genot om naar te kijken en te luisteren. Toch gaat de meeste aandacht uit naar gitarist John Petrucci en drummer Mike Mangini. Petrucci tovert de mooiste solo’s uit zijn gitaar en zijn geluid is waanzinnig. Mangini blijkt een meer dan waardige vervanger van Mike Portnoy te zijn zoals dat vorig jaar op Bospop ook al te zien was. Hij heeft weliswaar niet de persoonlijkheid en uitstraling van Portnoy, toch voelt hij zich als een vis in het water en straalt het plezier van zijn gezicht af.

De setlist mag er ook zijn waarbij de nadruk uiteraard ligt op A dramatic turn of events waarvan o.a. On the backs of angels, Build me up break me down, Outcry en Breaking all illusions gespeeld worden. Maar ook de oude albums komen aan bod middels 6:00 (Awake), Surrounded (Images and words), het geweldige The root of all evil (Octavarium), A fortune in lies (When dream and day unite), War inside my head en The test that stumped them all (Six degrees of inner turbulence) en het prachtige The spirit carries on (Scenes from a memory). Tussendoor krijgen we ook nog een akoestisch intermezzo voorgeschoteld met The silent man (Awake) en Beneath the surface van het laatste album. Voor ieder wat wils dus.

Toch heb ik het publiek wel eens enthousiaster gezien tijdens een Dream Theater concert. Daar kan een geweldige uitvoering van Pull me under (Images and words) waarmee het optreden wordt afgesloten niets aan veranderen. Geen idee waar het aan ligt want ook de reacties na afloop zijn louter positief. Aan de muziek heeft het in ieder geval niet gelegen want die was van grote klasse.