Dat de jaren 80 rockers Europe nog steeds een trouwe aanhang hebben blijkt wel in de Tilburgse poptempel. 013 is weliswaar niet uitverkocht maar op het oog lijkt het vol. Een ideale gelegenheid dus om er een mooi avondje van te maken. Het zal echter een avond worden met gemengde gevoelens. 

[singlepic id=20203 w=320 h=240 float=left]Alvorens de Zweedse hitmachine het podium betreed is het de beurt aan Stonerider. Een rocktrio uit het zuiden van Amerika (Atlanta) en dat is duidelijk te horen. De retro look en dito muziek hebben het typische onweerstaanbare Southern Rock gevoel. Helaas is de uitstraling van de heren niet bepaald uitbundig en valt de band muzikaal gezien niet te vergelijken met Europe waardoor een echte klik met het aanwezige publiek tot een minimum beperkt blijft. Maar Stonerider is zeker de moeite waard.

De ervaring bij concerten van Europe is dat het dak er regelmatig afgaat en dat het meestal een sfeervolle bedoening is. Maar op de een of andere manier komt het optreden deze avond niet helemaal los en lijkt de echte bezieling bij de band een beetje te ontbreken. Dat blijkt o.a. uit het feit dat er maar liefst 5 nummers minder gespeeld worden in vergelijking met optredens eerder deze tour. Slecht is het natuurlijk allemaal niet want daar zijn deze ervaren rotten veel te goed voor maar de vonk slaat slechts sporadisch over. Om een optreden te beginnen met drie nummers van het nieuwe album Bag of bones is moedig maar aangezien het nummers zijn die de zaal niet direct in vuur en vlam zetten was het wellicht een beter idee geweest om te starten met een paar oude krakers en het nieuwe materiaal wat meer te verdelen over de set.

[singlepic id=20211 w=320 h=240 float=right]Van Bag of bones (prima album overigens) worden zoals verwacht de meeste nummers gespeeld (o.a. Riches to rags, Not supposed to sing the blues, Demon head en het titelnummer) maar uiteraard komen een aantal klassiekers ook aan bod. Superstitious, Scream of anger, het akoestisch gespeelde Open your heart en de onvermijdelijke hits Carrie en Rock the night worden allen een stuk enthousiaster ontvangen.

Het geluid is uitstekend waarbij vooral de vette gitaarsound van John Norum indruk maakt. Zanger Joey Tempest heeft echter wel eens beter gezongen. Hij blijft een prima zanger maar klinkt deze avond nogal hees en heeft bij tijd en wijle moeite om boven het muzikale geweld uit te komen. Opvallend is ook dat hij ondanks al zijn ervaring niet in staat is om tussen de nummers door een fatsoenlijk praatje te houden. Er vallen soms lange stiltes en als hij al wat zegt vervalt hij in allerlei cliché kreten. Wel leuk zijn een aantal Nederlandse woorden en zinnen die hij voorleest vanaf zijn laptop die voor hem staat.

Climax van de avond is The final countdown waarbij het publiek eindelijk pas echt loskomt. Hoewel een groot deel van de aanwezigen met hun telefoontjes staan te filmen veranderen de niet-filmers de zaal uiteindelijk toch nog in een hossende menigte. Een positief slot van een wisselvallige avond.

(Note: Later bleek dat Norum ziek was en dat er daarom 4 á 5 nummers niet gespeeld zijn. Een goede verklaring voor het wisselvallige optreden dus.)

[nggallery id=1711]

[nggallery id=1712]