Face TomorrowEens in de zoveel tijd loop je als muziekliefhebber tegen een band aan die je omver blaast. Voor mij gebeurde dat –onder andere–  gedurende de 2005 editie van Ticket For Tibet. Als 19 jarig broekie verkeerde ik tot dan toe slechts in de wereld van two-steps en moshpits . De rock scene was niet voor mij weggelegd. Onder de noemers “rock is gay” en “pogo-en is voor wijven” trapte ik als een recalcitrante puber tegen de kwalitatief veel hoogwaardigere muziek. Tot op dat ene moment. Al zoekende naar enig vertier alvorens Osdorp Posse het podium zou bestijgen liepen wij een van de aanwezige tenten binnen. Ruim 30 minuten later strompelden wij overrompeld en met een ‘halleluja’ gevoel naar buiten.

Na een blik op het tijdschema leerde we dat een band genaamd Face Tomorrow ons zojuist had voorzien in een broodnodig stukje muzikale opvoeding. De tweede langspeler genaamd ‘The Closer You Get’ was toen al enige tijd uit. Bij mij de jaren opvolgend bekend als “die rooie cd” (titels zijn nooit mijn sterkste kant geweest), werd met tien euro’s, een stevige handdruk en een onderbuik gevoel dat dit niet onze laatste samenkomst zou zijn, in de borstzak gestoken. Toentertijd niet beseffende dat dit de springplak betrof naar de eclectische muzieksmaak die mij tegenwoordig is toebedeeld, vertrokken wij, nadat DJ Ijsblok de nodige moederneukende wijven had omgelegd, voldaan naar huis.

In de inmiddels verstreken tijd – ondertussen ruim 7 jaar – heb ik nooit de vinger op de zere plek weten te leggen. Wat is het dat Face Tomorrow een dergelijk blijvende indruk achter heeft weten te laten? Intense live performances waren mij als hardcore fanaat niet onbekend. Wars van baanbrekende muziek of ingenieuze songstructuren was ik evenmin. Denk maar aan genre-grootheden als Converge, Refused of Boy Sets Fire. Betrof het slechts een kwestie van uitstekende timing? Of was het een perfecte samensmelting van de door mij geadoreerde genres en rock? Ik weiger voorgaande te erkennen. Simpelweg omdat het niet voldoende recht doet aan het muzikaal vernuft. Wellicht valt het niet in woorden te bevatten, en dienen we de muziek voor zich te laten spreken. Hetgeen Face Tomorrow zo in excelleerde.

Vier full lenghts hebben de heren ons nagelaten. De laatste – een akoestische interpretatie van eerder uitgebracht materiaal – even daargelaten. Van de ruwe diamant genaamd ‘For Who You Are’, via het harde emotionele ‘The Closer You Get’, naar het duistere en melancholische ‘The Dark’, om te eindigen bij ‘Face Tomorrow’ – juist de plaat waar weer een sprankje hoop vanaf spoot. ‘Worth the Wait’, ‘Sign Up’, ‘All You Do’, ‘On My Own’, ‘The Fix’, het hadden allen top 40 krakers moeten zijn. Even waren de heren dichtbij. Na het uitbrengen van ‘The Closer You Get’ leek het moment daar. Recensenten vielen over elkaar heen om het album de hemel in te prijzen. Uitspraken als “nationale topper” en “briljante zanger” prijkten bovenaan iedere review. Het gerenommeerde muziekblad Oor nam zelfs het woord wereldfaam in de mond. Veel verder dan België en Duitsland zouden ze echter niet geraken. Lowlands, Breda Barst, Paaspop, Noorderslag, Pukkelpop, Groezrock, allen programmeerde Face Tomorrow in 2004 dan wel 2005. Daar bleef het  bij. Wereldfaam werd de heren niet gegund. In ieder geval niet door de juiste personen.

Vanaf dat eerste moment in 2005 heeft Face Tomorrow mij nog vele malen een meer dan geweldige concert ervaring bezorgd. Herinneringen aan shows die nooit verloren gaan zijn de mooiste. Als je er jaren later spontaan aan terug denkt, dan weet je dat het speciale momenten waren. Een donkere bezwete kelder in Dynamo. Kippenvel en rillingen over het lichaam gedurende een akoestische set in Lokaal 8. Met een maat al springend mee schreeuwen tijdens ‘Sign Up’ op Groezrock. Hell, ze prijkte enkele jaren geleden nog op het affiche van het door ons georganiseerde openlucht festival. Tijdens ‘Worth the Wait’ verloor ik die avond even mijn cool. Als een bezetene heb ik staan zingen, springen en headbangen. Schamen doe ik me niet.

Voor de lezer die bij het openen van deze pagina een recensie van de afscheidsshow verwachte komt bedrogen uit. Geen woord ga ik er aan vuil maken. Waarom zou ik? Een van mijn favoriete bands nam met een knaller van een optreden afscheid in Rotown te Rotterdam. Hoe ga ik dat in hemelsnaam ooit verwoorden? Nee, die herinneringen houdt ik voor mezelf. Inmiddels toch benieuwd geworden naar de sublieme live performance van Face Tomorrow? Too little, too fucking late. Vijftien jaar lang heb je de tijd gehad.

Face Tomorrow. Aart, Jelle, Marc, Tijs, Sjoerd en Ralf. Bedankt voor de geweldige muziek en enkele van mijn mooiste concert ervaringen.