[singlepic id=14630 w=320 h=240 float=left]Het kwik wijst -10°C aan op deze vrijdagavond, en de vooruitzichten zijn dat de temperatuur nog een paar graden verder zal gaan zakken. Tevens is er vandaag de nodige sneeuw gevallen, een goede reden om niet de weg op te gaan als het niet strikt noodzakelijk is. Ondanks de kou en de sneeuw is het aantal bezoekers al geruime tijd voor aanvang van het optreden vanavond bij The Rambler al verassend hoog. Dat de weersomstandigheden ook een minpuntje opleveren blijkt echter ook al snel: de support act heeft aangegeven het risico niet aan te willen gaan om de weg op te gaan. Een enkel optreden vanavond dus, en om vanzelfsprekende redenen zal de show dus wat later beginnen, om eventuele bezoekers die het voorprogramma al dan niet bewust over willen slaan toch de kans te geven het hoofdoptreden mee te maken.

De aankondiging op de website van The Rambler voor vanavond is minimalistisch: “De Frantic Flintstones behoren tot de toppers van de psychobilly / rockabilly scène en behoeven eigenlijk geen toelichting meer. Dat doen we dan ook maar niet.” En eigenlijk is hier ook alles mee gezegd: Dit uit de UK afkomstig viertal geniet genoeg bekendheid dat een uitgebreide introductie overbodig is.

[singlepic id=14638 w=320 h=240 float=right]Waar het om gaat is de show die ze vanavond neerzetten. Ik hoor achteraf diverse reacties om me heen, varierend van “goede show” tot “ik heb ze wel eens beter gehoord”. Hier durf ik geen oordeel over te vellen, want het is voor mij de eerste keer dat ik ze live zie. Wat ik er in ieder geval wel van kan zeggen: het is een dik uur muziek zonder geouwehoer, zonder onnodige pauzes, waarin de band een setlist speelt die uitblinkt in variatie. Wat wel tot resultaat heeft dat er een aantal nummers voorbij komen waarvan ik twijfel of ze wel in het rijtje passen, maar dit zal meer een kwestie van smaak zijn. De tijd vliegt eigenlijk goed voorbij, hoewel het toch pas ongeveer halverwege zal zijn dat de afwachtende houding van het publiek, wat zich braafjes op enige afstand van het podium opstelt, verandert in een deelnemende. Het is geen grote pit, maar er komt eindelijk wat stemming in de zaal.

Dat er door de band niks gezegd wordt: kan ook een nadeeltje hebben: zonder enige aankondiging dat het laatste nummer gespeeld is worden de instrumenten aan de kant gelegd en vertrekt de band backstage. Tja, het is niet meer van deze tijd als je geen toegift speelt, en deze wordt er dan ook braafjes achteraangeplakt. Om na enkele nummers op de zelfde manier weer van het podium te verdwijnen.

Al met al een geslaagde avond met een door de weersomstandigheden toch rijkelijk gevulde kroeg. Wel een met een publiek wat tijd nodig had om los te komen. En met een band die van mij toch wat meer initiatief had mogen tonen om het publiek wat meer op te hitsen. Maar ook een avond waarmee ik weer een band van mijn “wishlist om live te zien” kan afvinken…

[nggallery id=1217]