Wanneer ik een poosje geleden tot de ontdekking kom dat Guano Apes, jawel die band met een voor mij heel hoog jeugdsentiment gehalte, voor nog een show naar Nederland komt wil ik dat zeker niet missen. De vorige show was namelijk erg snel uitverkocht en menig fan krijgt dus een tweede kans om hun helden weer live te zien.
Snel snuffel ik op internet rond naar reviews van wat voorbije gigs en albums. Teleurgesteld kom ik er achter dat deze band vaak met de grond gelijk wordt gemaakt. Twijfelachtig krab ik achter mijn oren en probeer me in te denken of ik er wel goed aan gedaan heb om hier naartoe te gaan. Nieuwsgierig reis ik toch naar Tilburg en ik laat me verassen of dit alles wat ik gelezen heb wel klopt. Vanmiddag kreeg ik dan ook nog als kers op de taart de gelegenheid om met Dennis Poschwatta, de drummer van Guano Apes, een interview te doen.

[singlepic id=14640 w=320 h=240 float=left]Buiten is het heel erg koud en er staat  geen rij om de zaal binnen te gaan. Snel hang ik mijn jas weg en ga richting de Dommelsch zaal om de Duitse mannen van Alpha Academy van dichtbij te gaan bekijken. Het is al snel duidelijk dat deze band ondanks de nog rustige zaal zijn ding doet op het podium. Ze spelen strak en clean hun rockset.
Heel hard probeer ik mijn best te doen om een foutje te ontdekken maar slaag hier niet in. De mannen hebben plezier in het spelen en het publiek doet dan ook goed mee. Tussendoor maakt de band ook nog even een foto van het publiek. Achteraf kan deze foto leuk gevonden worden op de facebook pagina van de band. Wat mij betreft een goed voorprogramma.

Even is er een korte ombouw pauze en stipt op tijd begint Guano Apes met hun set. De zaal stroomt inmiddels vol. Het lijkt erop dat er toch nog een heleboel mensen aan de kassa een kaartje hebben gekocht. De show is vanmorgen niet uitverkocht en de verbazing slaat toe over het feit dat [singlepic id=14657 w=320 h=240 float=right]de opkomst toch nog zo groot is. Hier en daar zoeken mensen nog naar een plekje in de volle zaal.
Eerlijk toegegeven, de band is een andere weg ingeslagen dan die van twaalf jaar geleden, maar ze rocken nog steeds als een malle op het podium. Sandra is goed bij stem en heeft er zin in.
De set raast voorbij en er is weinig tijd voor een praatje, wat helemaal niet erg is, meer tijd voor nummers die steeds naar meer smaken. De die hard fans staan helemaal vooraan en genieten met volle teugen en trekken, lijkt het wel, de rest van het publiek mee in hun enthousiasme. De set is gevarieerd van ouder werk met, uiteraard, ook nummers van het laatste nieuwe album “Bel Air”. De bekendste nummers: Open your eyes, Big In Japan en Lords Of The Boards worden luidkeels meegeschreeuwd en het publiek gaat helemaal los door mee te springen en te dansen.
Een leuke intermezzo wordt gecreëerd door een modeshow die gelopen wordt door Stefan, bassist van Guano Apes. Bandshirtjes van Guano Apes worden sierlijk geshowd en het publiek, vooral de dames vooraan, worden helemaal wild. De shirtjes vliegen richting het publiek dat hier heel blij mee is. De band heeft even de tijd gehad om op adem te komen en knallen verder met hun set. De aankleding van het podium veranderd regelmatig. Hier is duidelijk veel aandacht aan besteed.
Wanneer het laatste nummer wordt aangekondigd schreeuwt het publiek om meer. De band laat even op zich wachten maar het publiek krijgt waar ze voor schreeuwen, meer! We krijgen een toegift van maar liefst drie nummers. Drie nummers waarbij het publiek helemaal los kan gaan en dat doen ze dan ook. Het is een waar feestje. De band komt duidelijk in een warm bad van trouwe fans terecht.

Duidelijk is mij dat deze band nog steeds geniet van de muziek die zij maken en op het podium voelen ze zich meer dan thuis. Het uitzinnige publiek is geweldig  om te zien en ik weet ook zeker dat Sandra en haar mannen zeker hebben gedacht “We are Proud Like A God!”

[nggallery id=1218]

[nggallery id=1219]