Na een snelle maar goede maaltijd bij de Ierse pub begeven we ons naar 013. Hier gaan we letterlijk en figuurlijk een donkere avond tegemoet. Het festival heeft de naam Into Darkness gekregen, er spelen vanavond genoeg bands om deze naam eer aan te doen. De hoofdacts zijn er 2, Pain en Moonspell. Deze worden gesupport door Swallow The Sun, Lake Of Tears en Scar Of The Sun.

De starter van de avond is Scar Of The Sun. Deze grieken hebben vorig jaar hun eerste album opgenomen getiteld “A Series of Unfortunate Concurrencies” en spelen hier wat werk van. Hun sterkste nummer bewaren ze voor het laatst, dit heet Gravity en laat horen dat de band het werk met meer tempo ook niet schuwt. De zang zou wel wat pit kunnen gebruiken, maar al met al een redelijke binnenkomer.

Lake of Tears is als tweede aan de beurt. Als proloog wordt er een stukje muziek gespeeld wat doet denken aan een circusband met een dosis steroiden. Wat er daarna komt is bepaald geen circus muziek. De zweden laten horen dat ze het pure doom/gothic metal genre ontgroeid zijn [singlepic id=20404 w=320 h=240 float=left]want er worden uitstapjes gemaakt naar progressief,  industrial en zelfs death metal. De sfeer is nog steeds erg duister. Dit geldt niet alleen voor de muziek, maar ook voor de lichtshow. De aparte donkere stem van zanger Daniel Brennare en de afwisseling van de nummers houden dit zeker interessant om te zien en te horen. Zeker het lome, maar goed in elkaar zittende nummer “Ravenland” is erg fijn om te horen. Het publiek echter geeft niet of nauwelijks response. Een verklaring hiervoor is wellicht dat er nog maar mondjesmaat publiek aanwezig is. Het is zelfs minder dan het lijkt, want het balkon is dicht en de linker zijde van de zaal is ook afgeschermd. Er komt bij het nummer “Boogie Bubble” eindelijk wat reactie, er wordt flink meegeklapt.

[singlepic id=20411 w=320 h=240 float=right]Als derde artiest treed Swallow the Sun op. Het wordt al wat drukker in de zaal en men heeft wat meer aandacht voor de band, of zo lijkt het toch. Het podium is ook goed gevuld met 6 man in totaal, deze band gebruikt een echte toetsenist in plaats van prerecordings, wat je gelukkig vaker ziet. De soundcheck van de drummer belooft ook wat, hij laat alvast iets horen van wat er komen gaat. Als de band begint is de zanger het toppunt van rust om te zien. Wat hij laat horen staat in sterk contrast hiermee. De ene na de andere dikke grunt en scream komt uit het keelgat van zanger Mikko Kotamäki. In de latere nummers bewijst hij ook nog eens een mooie cleane zangstem te hebben. De band laat muziek horen uit het death/doom genre met een progressief tintje. Het verschil tussen de eerste twee bands en deze is wel erg duidelijk, dit finse zestal is duidelijk uit een ander hout gesneden dan de voorgaande bands. Dit is ook goed te merken aan het publiek. Dit is intussen aardig aangedikt en headbanged er al aardig op los.

Nadat de gitaren van de support acts van de avond eindelijk een beetje zijn afgekoeld wordt er op het podium [singlepic id=20391 w=320 h=240 float=left]flink verbouwd. Het is tijd voor de eerste hoofdact van de avond: Moonspell. De logo’s van het nieuwe album staan al op het podium, we gaan hier (hopelijk) veel van horen. Mijn wens gaat gelijk in vervulling, de eerste 2 nummers zijn van het nieuwe album. De stevige nummers Axis Mundi en Alpha Noir laten de metal kant van Moonspell goed horen. Voor het volgende nummer krijgt Fernando hulp van Mikko van Swallow the Sun. Samen laten ze de hit “Opium” horen. Het publiek kan dit duidelijk waarderen en schreeuwt lekker mee. Zo ook met het van hetzelfde album afkomstige “Awake”. De band maakt daarna nog een uitstapje naar wat ouder werk om weer terug te keren naar het nieuwste album. Als afsluiter wordt “Alma Mater” aangekondigd, maar stiekum bewaart de band het beste voor het laatst: “Full Moon Madness”. Als het nummer eindelijk afgelopen is bedankt de band uitgebreid het publiek en deelt rijkelijk alles uit wat er uit te delen valt. Drumstokjes, setlists, plectrums, handdoeken….. alles wordt aan het publiek uitgedeeld.

Het podium wordt weer omgetoverd, er verschijnen een hoop skulls op het podium en het drumstel is zo [singlepic id=20416 w=320 h=240 float=right]mogelijk nog een maatje gegroeid ten op zichte van wat er bij Moonspell stond. Pain is aan de beurt en gaat stevig van start. Er is wel wat publiek vertrokken, er blijken redelijk wat fans voor Moonspell te zijn gekomen die besloten hebben om niet te blijven tot het laatst. De heren van Pain zetten er gelijk vaart in en knallen het ene na het andere nummer eruit. Het tempo van de muziek ligt behoorlijk hoog en is voor wat de avond betreft een beetje afwijkend ten opzichte van de andere gothic/doom metal bands. Deze vooral industrial band onder leiding van Peter Tägtgren (ook bekend van Hypocrisy) laat een stevige beat horen in combinatie met een stem die ergens tussen Robb Flynn van Machine Head en AC/DC in zit. Erg apart en niet makkelijk met iets te vergelijken. Nummers als “Same Old Song”, “Monkey Business” en “The Great Pretender” komen langs geraasd en bij “It’s Only Them” lijkt het afgelopen te zijn, maar Peter en de zijne zijn nog lang niet klaar. Er staat nog een aardige toegift op het programma die pas eindigt bij het toepasselijke “Bye/Die”.

Al met al een behoorlijk leuke avond die ook het einde vormt van de Into Darkness tour. Niet zo druk als men had gehoopt, maar zeker de moeite waard. Swallow the Sun is wat mij betreft zeker een aanrader voor eenieder die ze nog niet heeft gehoord. Dit vanwege de uitstekende live performance en de zeer, zeer goede vocalist.

[nggallery id=1736]

[nggallery id=1732]

[nggallery id=1735]

[nggallery id=1734]

[nggallery id=1733]