[singlepic id=19920 w=320 h=240 float=left]Als je het hebt over Joe Jackson, dan praat je direct over een veelzijdige artiest die eigenlijk van alle markten thuis is. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft er muzikaal wel iets mee gedaan: pop, klassiek, symphony, latin, filmmuziek of jazz. Vooral dat laatste heeft altijd Joe Jackson zijn voorkeur al een beetje gehad, en zijn LP/ CD “Jumpin’ Jive” (1981) was zelfs helemaal gebaseerd op jazz en big band-muziek.
Bekend is ook dat hij een groot fan van Duke Ellington is. Tijd dus voor een CD gebaseerd op nummers van deze Amerikaanse jazzpianist, maar dan wel zo geïnterpreteerd dat het bekende Joe Jackson-geluidje herkenbaar is. Zijn nieuwe CD “the Duke” is een ode aan deze Jazz-held vol verrassende arrangementen zoals alleen Joe Jackson dit kan. Vanavond dus in een bijna uitverkochte Oosterpoort in Groningen.

Hij begint alleen achter zijn piano met het nummer “It Don’t Mean A Thing (If It Aint Got That Swing)” als opening van een show welke ruim twee uur duurt. Bij een concert van Joe Jackson is het altijd maar de vraag met welke setting hij optreed. Vanavond (gelukkig) met zijn “the Bigger Band”, een begeleidingsband die bestaat uit een keur van muziekkanten die zijn sound live heel goed wetem te brengen.

[singlepic id=19922 w=320 h=240 float=right]De nummers van zijn CD “the Duke” worden bijna allemaal gespeeld, maar uiteraard is er ook ruimte voor zijn bekendere werk. Direct na de opening komt zijn oude hit “Difference For Girls” gevolgd door “Caravan” in een arrangement zoals alleen hij dit kan. Bekende hits als “Invisible Man”, “Hometown” (akoestisch), “You Aint Get What You Want” en uiteraard “Steppin Out” komen voorbij en brengen de sfeer in de zaal die uitstekend past bij een avondje Joe Jackson.De bandleden mogen zich ook uitleven wat gebeurt bij een medley van de nummers “Target” met een mooie solo van Sue Hadjopoulos op percussion en vooral “Another World” waar Regina Carter laat zien dat zij met recht wordt genoemd als een veelbelovende violiste. Maar ook “Mood Indigo” waar Joe Jackson zelf accordeon speelt in een intieme sfeer en het instrumentale “Rockin’ in Rythm” waar Jess Murphy in plaats van de bas/ contrabas de tuba hanteert.

Bij de medley “Perdido” en “Satin Doll” is er een gastoptreden van Lilian Vieira (Zucco 103). De band bestaat verder nog uit Allison Cornell op keyboard, altviool, Adam Rogers op gitaar en Nate Smithe op drums. De show eindigt zoals hij ook begon. Met het nummer “It Don’t Mean A Thing” maar dan met de begeleiding van zijn hele band en een enthousiast publiek.

De toegift mag er zijn met het (uiteraard) in den treure gespeelde en verwachte nummer “Is She Really Going Out With Him” volop meegezongen door de zaal, gevolgd met een mooie uitvoering van “Sunday Papers” en het ontroerende slotnummer “Slow Song” waar de bandleden stuk voor stuk afscheid nemen van het inmiddels dolenthousiaste publiek en waar Joe Jackson eindigt hoe hij ook begon; alleen achter zijn piano.

[nggallery id=1686]