Heel lang geleden, toen ik nog een jong Gothic meisje was, werkte ik in een alternatieve CD winkel in Utrecht. Hoofdinkoop CD’s wees mij destijds op de band Oomph, Dé ware grondleggers van de zo gehete populaire stroming Neue Deutsche Harte. Velen is dit schijnbaar ontgaan, maar deze band had al drie studioalbums op haar naam staan toen Rammstein eindelijk onder haar steen vandaan gekropen kwam.

Inmiddels leveren Dero Goi, Andreas Crap en Robert Flux al 30 jaar samen met Oomph steevast albums van solide kwaliteit af. In de periode tot 2001 werd hun muziek gekenmerkt  door een wat meer agressief nihilistisch industrial geluid, In de periode erna tijdens Wahrheit Oder Pflicht (2004) en GlaubeLiebeTod ( 2006) ging de band een wat meer catchy geluid neerzetten. Dit gaf de band behoorlijk commercieel succes. Wel een beetje jammer dat de heerlijk zieke psycholook van Dero er ook beetje aanging, maargoed mijn smaak is niet zoals van vele andere dames. De lijn was succesvol en mijn spoor voor Oomph liep heel langzaam een beetje dood. Maar iets in mij bleef toch een liefde voor deze band voelen. Dus nog met een enigszins bloedend maar immer warm hart begon ik aan Rituals, het 13e album van Oomph.

Het album marcheert stevig binnen met Tausend Mann Und Ein Befehl. Sterk industrial en militaristisch, maar daarbij ook met een duidelijk boodschap over het blind volgen van orders. Dit smaakt zeker naar meer! Gelukkig wordt deze lijn krachtig voorgezet met Achtung!Achtung! Welke ook een maatschappelijk/politiek kritische noot heeft, maar ook muzikaal eigenzinnig en toch catchy blijft. Deze ingrediënten zijn ook terug te vinden in het nummer Europa, met daarbij de diepe vocale bijdrage van Chris Harms (Lord of the Lost). Een nummer dat gaat over het uiteenvallen van Europe. Het duidelijke boodschap gehalte gaat bepaald niet omlaag bij TRRR-FCKN-HTLR. Een titel waar een boel over te zeggen valt, maar vooral gaat over hoe we ook in deze tijd snel in de ban kunnen zijn van dingen die je met gezond verstand gewoon direct zou afwijzen. Maar maatschappelijke invloed gedragen door onder andere social media en educatie maken de mens tot een dom kuddedier. Het zou best mooi zijn als Oomph hiermee de ogen van fans zou kunnen openen.

Maar gelukkig is dit niet alleen een puur politiek album. Een nummer als Kein Liebeslied, heeft een heel hoog meezing gehalte, al is het alleen al vanwege de smakelijke tekst. Heel logisch dat dit nummer als single gekozen is, ongetwijfeld zal het ook een succes zijn. Maar hoewel de maatschappelijke visie van de huidige romantiek een interessant onderwerp is, ben ik vooral heel erg onder de indruk van het nummer Truemmerkinder. Alles is echt heerlijk aan dit nummer! De militaristische sound, een geweldige tekst en precies op het juiste moment waanzinnige tempo wisselingen. Hoewel ik ook moet toegeven dat In Namen Des Vaters ook een absolute favoriet is. Niet zo glad, juist meer straight forward en smakelijk compromisloos. Wat is het toch verrukkelijk als Oomph zo nu en dan gewoon weer lekker rauw is. Mocht je niettemin toch een romantische note zoeken bij Oomph, dan kun je deze wellicht vinden bij Phoenix Aus Der Asche, een nummer met een mooi donker Gothic gehalte en meer melodieuze sound. Om vervolgens weer fraai verder te beuken op Lass’ Die Beute Frei. Op volle snelheid het album uit zit er echter niet in, want met Seine Seele worden we getrakteerd op een echte ballade vanuit de ziel. Met In der Stille Der Nacht wordt het geluid wederom rauw en puur om vervolgens met de geniale Lazerus dit nieuwe meesterwerk tot een einde te laten komen.

Voor een echte pagan is 13 een geluksnummer, maar Rituals is niet een creatie van geluk. Dit is het resultaat van drie decennia hard aan de weg timmeren en op die weg al het goede meenemen en de rest ritueel verbranden. En daarmee heeft Oomph een divers intelligent album gecreëerd. Een kunstige cross-over van metal/ gothic/industrial/rock met eigenzinnige alsook diepe teksten en een rauw maar toch melodieus geluid. Wat zal ik zeggen….  mijn hart brandt !