Australië is misschien niet een land die je onmiddellijk met metal associeert, maar met bijvoorbeeld Non Obliviscaris, Be’lakor, Alarum en The Amenta heeft men toch een aantal bands in huis die internationaal hun mannetje staan. Aan dit rijtje kan ook Psycroptic worden toegevoegd, een band die een technische vorm van melodieuze deathmetal speelt en met The Pulse Of Annihilation aan hun negende album toe is.
Dat de band rond de gebroeders Haley hun instrumenten beheersen, wordt onmiddellijk duidelijk in het furieuze Ashes Of A New Dawn en Gathering A Venemous Herd. De luisteraar wordt getrakteerd op een barrage van blastbeats, technische riffs en een vervaarlijk grommende Jason Peppiatt. Af en toe bouwt de band een wat meer groovend midtempo stuk in ter afwisseling. Een Kataklysm met meer technische bagage of een wat meer getemde Cryptopsy met gevoel voor melodie komt redelijk in de buurt van wat Psycroptic muzikaal te bieden heeft op The Pulse Of Annihilation.
Ondanks al het technisch vernuft, de poging om wat meer variatie in te bouwen middels akoestisch gitaren en wat spaarzaam toetsenwerk (Our Pillars Fall) heeft The Pulse Of Annihilation hetzelfde euvel dat menig ander album van Psycroptic teistert. Na vijf nummers lijkt de rest van het album in een soort van waas te verzanden. Het is onduidelijk waar een nummer eindigt en waar de volgende begint. Ik mis afwisseling in een zin van bijvoorbeeld een goede hook of een knetterende gitaarsolo om de boel eens flink open te trekken.
Ook de wat eentonig gebrul van Peppiatt komt de afwisseling ook niet ten goede. Het is niet dat No Blade Of Grass, To Embrace This Curse en Forging The Crown op zichzelf slechte nummers zijn, verre van dat zelfs. Het is meer dat die nummers in de muzikale context van het album wat anoniem klinken door het eerder gebrek aan variatie.
Al met al is The Pulse Of Annihilation van Psycroptic geen slecht album en de heren beheersen hun instrumenten. Wellicht ligt de muzikale stijl van de band mij wat minder of ben ik simpelweg te verwend geraakt aan de recente golf van uitstekende albums dat mijn gehoor heeft gestreeld.