Duitse progressieve trash metal met Metallica invloeden.

Sacrosanct gaat al enkele jaren mee, in 1990 werd het debuut album al uitgebracht. De vijfkoppige formatie bestaat op dit album uit zanger Richard Hesselink, gitaristen Christian Gowert en Randy Meinhard (ex-Pestilence) en bassist Kees Harrison (ex-Sphere Of Souls). Voor de live shows speelt drummer Jonas Schutz mee als vijfde lid. De van oorsprong Nederlandse band heeft zijn basis verplaatst naar Duitsland. In de jaren negentig heeft de band drie albums uitgebracht. Na het album Tragic Intense uit 1993 bleef het lang stil rond de band, maar nu is er weer een nieuw album.

Bij het beluisteren van het album is het even wennen. De stem van Hesselink benadert wel heel erg de stem van Metallica zanger James Hetfield en muzikaal gezien zijn er ook grote overeenkomsten. Toch kost het de goede luisteraar geen moeite om te horen dat er een andere band speelt. The New Age Of Fear is een sterke, stevige opener. Beide gitaristen domineren en sturen het nummer in een hoog en strak tempo.

De nummers zijn stuk voor stuk hard en snel. Nummers als My Last White Light en Only One God zijn sterk gecomponeerd, pakkende melodielijnen en een refrein dat zich meedogenloos in je hoofd nestelt. Het zijn stuk voor stuk lange nummers, het kortste nummer duurt vijfeneenhalve minuut. Melancholy lijkt hier en daar wat minder intens dan de andere nummers, maar schijn bedriegt.

Het album sluit af met Necropolis en The Pain Still Lasts. Necropolis is een nummer dat leunt op zwaar gitaarwerk, stevige riffs. The Pain Still Lasts is het langste nummer van het album dat een mengeling laat horen van gitaar riffs, lange solo’s en harde drumslagen. Het is het volmaakte slotnummer voor dit album. Uiteindelijk heeft het vijfentwintig jaar geduurd, maar het wachten wordt beloond met dit geweldige album. Als deze kwaliteit gewaarborgd kan worden, mag er ook wel een volgend album komen.