[singlepic id=14865 w=320 h=240 float=left]De Effenaar heeft de eer om de enige show van Tarja in Nederland te mogen hosten. Tegen mijn verwachtingen in is het pas op de laatste dag dat ik zie dat er “uitverkocht” op de site van de Effenaar staat: dit had ik eigenlijk al veel eerder verwacht. Omdat er vanavond twee support acts aan de headliner voorafgaan, is het tijdstip van aanvang met een half uurtje vervroegd. Vele fans hebben dit gelezen, want als ik mij om 19:00 naar de Effenaar begeef, kronkelt een rij met wachtende bezoekers via de fietsenstalling de Dommelstraat in, en als de deuren open gaan is er letterlijk een schokgolf vooraan waar te nemen: duwen en trekken om maar zo snel mogelijk binnen te zijn om vooral vooraan tegen de barrier aan te kunnen staan: bij de die-hard fans is Tarja nog steeds immens populair. Helaas heb ik haar nooit eerder live mogen aanschouwen: mijn live ervaring met Nightwish is in combinatie met Anette Olzon, ik ben dus uiteraard erg benieuwd wat deze uit Finland afkomstige dame vanavond gaat presteren en of de populariteit nog steeds gerechtvaardigd is. Tot het moment dat ik die conclusie kan gaan trekken moet ik mij nog laten verassen door twee mij totaal onbekende support acts: Hannibal en Benighted Soul.

Bij binnenkomst is nog net het einde van de soundcheck van Hannibal aan de gang, en ondanks een vervroeging van het speelschema blijkt de band uiteindelijk toch bijna op het oorspronkelijke tijdstip te beginnen. Het is een flinke drukte voor de barrier: de band heeft een 5-koppige filmploeg tussen ons fotografen ingezet om het optreden op video vast te leggen. Bij aanvang zijn mijn verwachtingen hooggespannen, maar helaas blijkt al snel dat de band die (voor mij tenminste) toch niet helemaal waar kan maken. Ja, er is een show gaande die bol staat van machogedrag en overloopt van testosteron, maar op de een of andere manier lopen de nummers toch niet zo lekker om de zaal in hun greep te kunnen krijgen. Sterker: deze lijkt zelfs een beetje te verslappen naarmate de show vordert. De enige echte opleving in het optreden komt pas op het laatst, als de cover Du Haßt gespeeld wordt.

[singlepic id=14868 w=320 h=240 float=right]Totaal anders gaat het er aan toe bij Benighted Soul: als deze band opkomt gaan ze er meteen vol gas tegenaan, en krijgen ze het publiek steeds meer voor zich gewonnen. Voor een groot deel verantwoordelijk hiervoor is boegbeeld en zangeres van de band Géraldine Gadaut: duidelijk in haar element benut ze het hele podium om het contact met de zaal op te zoeken, en in de vele contactmomenten met de band is duidelijk dat ze met z’n allen met veel plezier bezig zijn. De grootste funfactor zit echter achter de drums: naast een strakke beat neerzetten wordt hier ook een eigen showtje opgevoerd door Nicolas Adam in de vorm van vele gekke bekken. Qua muziek sluit het allemaal ook wat beter aan met het genre van Tarja, en dan is female-fronted echt niet de enige gemeenschappelijke deler. Het niet zo enthousiaste gevoel wat ik na de eerste band had, heeft nu plaats gemaakt voor veel enthousiasme voor deze band.

Dan een redelijk lange ombouw voor het concert van de avond. Er wordt een groot doorzichtig doek met het gezicht van Tarja voor het podium opgehangen. Als hierachter beweging waargenomen wordt in de vorm van een band die plaats neemt om te beginnen, stijgt de spanning, en als Tarja gespot wordt, begint een uitzinnig fluitconcert wat echter snel verstomt als het theatrale Anteroom of Death ingezet wordt. In een soort van kleine operette wordt duidelijk dat de lat hoog ligt: een waanzinnig strak spelende band begeleidt een zangeres, wiens stem en bereik mijn verwachtingen al binnen enkele minuten overtreffen. Het eerste kippevel heeft zich al gemanifesteerd bij mij, mijn avond kan nu al niet meer stuk.

[singlepic id=14897 w=320 h=240 float=left]We krijgen een setlist voorgeschoteld waarin haar nieuwste album What lies beneath ruim vertegenwoordigd is: naast de opener krijgen we Dark star, Little lies, In for a kill en Untill my last breath te horen. Daarnaast ontbreekt eerder werk niet, en ook wordt er teruggegrepen naar de Nightwish-periode met o.a. Over the hills & far away en Phantom of the opera. Bij dit laatste nummer wordt ze overigens bijgestaan door Alex Balakakis, zanger van Hannibal. Halverwege een acoustisch intermezzo met een medley van de nummers Rivers, Minor, Montanas, Sing en Immortal. Kortom: een hele mooie vertegenwoordiging van nummers. Perfect? Ach, er blijft altijd wel wat te wensen over: de theatrale versie van Nemo had er van mij best wel bij gemogen…

Het is overigens niet alleen Tarja die vanavond een topprestatie neerzet: ze is omringd door dito muzikanten welke zich echter allemaal behoorlijk op de achtergrond houden: het is aan deze schone Finse dame om zo veel mogelijk van het opgeruimd opgestelde podium gebruik te maken en het publiek te entertainen. Ze zoekt met regelmaat de interactie met het publiek op, en heeft zo’n 1200 bezoekers dan ook volledig in haar greep. Een erg aangename bijdrage wordt overigens gegeven door Max Lilja op de Chello: op een subtiele manier weet hij dit instrument optimaal te gebruiken om de nummers van net dat kleine beetje extra te voorzien.

[singlepic id=14891 w=320 h=240 float=right]Iets minder terughoudend zit aan de rechterkant van het podium Mike “The Rhythm Beast” Terrana achter de drums. Met zijn drumkit een stuk gedraaid heeft de zaal een goed uitzicht op “de man met de stokjes welke normaal achteraan in het duister zit”. Nou, niet Mike: met zijn ritmische ondersteunign laat hij horen waar hij zijn naam aan te danken heeft. De ene drumstick na de andere begeeft het, en zijn supersnelle, loodzware en retestrakke drumspel is de perfecte tegenpool van de eveneens krachtige maar ook fragiele stem van Tarja. Daarnaast is het ook een genot voor het oog om hem live aan het werk te zien: hij maakt er gewoon een eigen show van. Een “5 minutes of fame” mogen dan ook niet ontbreken als hij redelijk aan het begin een drumsolo weg mag geven welke eindigt in Can Can en waarmee hij de zaal ook volledig voor zich gewonnen krijgt.

Na haar breuk met Nightwish lijkt het dat Tarja wat minder in de schijnwerpers heeft gestaan. Ze is echter nooit weggeweest, sterker: haar solo albums zijn er alleen maar veelzijdiger op geworden, maar ook minder in 1 hokje te plaatsen. Haar veelzijdigheid heeft ze vanavond laten horen in een show welke een groot nadeel heeft: na haar live gehoord te hebben vallen al haar studio albums ineens allemaal tegen. Petje af voor deze dame…

[nggallery id=1235]

[nggallery id=1236]

[nggallery id=1237]