Na jarenlang samen de Thin Lizzy kar getrokken te hebben besloten gitaristen Scott Gorham en John Sykes uit elkaar te gaan. Gorham ging door en kwam eind 2010 met een nieuwe line-up op de proppen waarin o.a. oudgedienden Brian Downey (drums) en Darren Wharton (keyboards) waren teruggekeerd. Naast Gorham was Vivian Campbell (Dio, Def Leppard) aangetrokken als gitarist  en met Marco Mendoza (bas) en Ricky Warwick (zang/gitaar) was het boeltje compleet.

Vooral de aanstelling van Warwick als frontman zorgde in eerste instantie voor gefronste wenkbrauwen maar tijdens de tour begin vorig jaar (waaronder een kolkend Paradiso) was het juist hij die indruk maakte met zijn persoonlijkheid en stem die veel gelijkenissen heeft met Phil Lynott. Ook de terugkeer van Downey was een schot in de roos omdat hij voor een groot deel verantwoordelijk is voor het typische Thin Lizzy geluid. Toch leek de band op Bospop later dat jaar de echte bezieling te missen en kwam het optreden nogal plichtmatig over. Gelukkig is daar in het Patronaat niets van te merken want de band blijkt in grootse vorm te verkeren.

Het geluid is perfect, de sfeer prima en de heren hebben er duidelijk zin in. Nieuwe gitarist Damon Johnson is een aanwinst en heeft veel meer chemie met Gorham dan Campbell had. Maar het is vooral Warwick die de show steelt deze avond. In vergelijking met vorig jaar staat hij nog overtuigender op het podium, is hij nog beter gaan zingen en is zijn uitstraling hartverwarmend. Wat een klasbak! Ook de chemie tussen de overige bandleden straalt er vanaf.

Het Patronaat is weliswaar niet helemaal uitverkocht, de zaal is wel goed gevuld en zoals gezegd is de sfeer uitstekend. Maar dat kan ook niet anders met nummers als Are you ready, Jailbreak, Cowboy song, Rosalie, Killer on the loose, The boys are back in town, Still in love with you en Don’t believe a word. Hoogtepunten zijn de juweeltjes Emerald en Black rose met Gorham en Johnson in de hoofdrol. Ondanks dat de setlist niet of nauwelijks verschilt met vorig jaar maakt Thin Lizzy grote indruk deze avond en kan op deze manier nog jaren mee.

De avond eindigt niet alleen goed, het begin was ook meer dan voortreffelijk. De Nederlandse hardrock/heavy metal trots Vanderbuyst had de eer om het bal te mogen openen en doet dat op zeer overtuigende wijze. De charme van dit sympathieke drie-tal is echt onweerstaanbaar.Voor liefhebbers van hardrock in de klassieke jaren 80 stijl is Vanderbuyst een must. In de drie kwartier dat de band op het podium staat wordt iedere minuut optimaal benut om maar zoveel mogelijk nummers te kunnen spelen. Gesteund door een uitstekend geluid en een tomeloze inzet worden er weer de nodige zieltjes gewonnen. Vooral gitarist Willem Verbuyst maakt indruk. Hij staat geen seconde stil maar speelt ondertussen de sterren van de hemel. Van het vorig jaar verschenen album In Dutch worden o.a. KGB en het geweldige Into the fire gespeeld. Het debuutalbum komt uiteraard ook aan bod middels o.a. Traci Lords en Tiger met een te gekke solo van Verbuyst. Het was in alle opzichten dus een meer dan geslaagde avond.