[singlepic id=19809 w=320 h=240 float=left]Walter Broes, voormalig frontman van The Seatsniffers, mag vanavond openen. Naar eigen zeggen op verzoek van Ruben himself. In een korte set van ongeveer een half uurtje brengt hij samen met z’n contrabassist een set van laid back rockabilly en country. De zang is aangenaam, de muziek is zuiver, de nummers afwisselend, maar op de een of andere manier lijkt het grote publiek toch voor de flinke bak herrie van de headliner gekomen te zijn: de reacties vanuit het publiek zijn maar matig enthousiast. Toch zou ik dit tweetal best nog wel eens in een wat intiemere zaal met kleiner publiek willen zien, de muziek is dan vast stukken meer op z’n plek.

Mijn eerste kennismaking met Triggerfinger dateert uit 2008, toen ze mij verrasten op het kleinschalige Misty Fields festival: een show voor hooguit 200 bezoekers, waarbij het voor de meesten de eerste confrontatie met dit drietal was. De energie en de drive waar de band om bekend staat, was toen ook al aanwezig, de impact van de kennismaking was er een om niet te vergeten.

Nu, enkele jaren verder, is de kwaliteit van de live shows van de heren er alleen maar verder op vooruit gegaan. Optreden na optreden is binnen no-time uitverkocht, net als ook vanavond en morgenavond in poptempel 013: 2000 paar ogen zijn op het podium gericht als de intro aanzwelt. Hoewel vlak voor opkomst alle gitaren nog gestemd zijn, nemen Ruben en Monsieur Paul nog alle tijd van de wereld om de snaren nogmaals op de juiste spanning te brengen. Noodzaak of bewust de spanning nog wat verder opvoeren? Feit is dat opener I’m coming for you er meteen enorm inhakt en er van een opwarmfase geen sprake is: de band is meteen heer en meester van de zaal!

[singlepic id=19814 w=320 h=240 float=right]Het podium is opvallend clean: net zoals altijd zit Mario lekker ver naar voren, aan beide zijden geflankeerd door Ruben en Monsieur Paul. Afgezien van de gitaarversterkers staat er niks. Een cleane backdrop, echter wel met een muur van spots die de zaal ingericht zijn. Een simpele opzet, maar een bak licht op het podium, aangevuld met rook zorgen er voor dat het publiek ook een mooie show om naar te kijken voorgeschoteld krijgt. Want laten we eerlijk wezen: hoewel Ruben continu in macho poses is te bekennen en Mario achter z’n drumkit te keer gaat op een manier waar Animal bij zou verbleken, moet dit drietal het verder niet van een spetterende show hebben.

Via On my knees komen we bij Short term memory love uit, en gevoed door een stevig aantal decibellen nemen de nummers imposante proporties aan: de avond kan nu al niet meer kapot bij het publiek. Na Soon, het elfde nummer op de setlist, is het einde van de setlist bereikt. Maar uiteraard wordt er besloten met een toegift. Welke overigens een flinke is: niet minder dan 5 nummers worden er nog extra gespeeld. Voor de gelegenheid wordt de band uitgebreid: niemand minder dan Cesar Zuiderwijk gaat een drumduet met Mario aan en blijft vervolgens hangen als de laatste nummers aan bod komen, waaronder uiteraard I follow rivers en het aller- allerlaatste nummer Is it.

Als ik naar mijn kennismaking terugkijk, dan is de band veranderd maar ook hetzelfde gebleven. Veranderd in die zin dat ze grootser zijn geworden, hetzelfde gebleven in die zin dat hetzelfde drietal nog steeds een retestrakke show neerzet.

Setlist Triggerfinger: I’m coming for you – On my knees – Short term memory love – Let it ride – All night long – My baby’s got a gun – Camaro – Hunt you down – All this dancin’ around – First taste – Soon – (encore:) Without a sound – Commotion – Man down – I follow rivers – Is it

[nggallery id=1677]

[nggallery id=1678]