Een debuutplaat van toch wel een beetje een ouwe rot in het vak; Philip Shouse was gitarist van Accept, en werkte samen met zowel Gene Simmons als Ace Frehley, maar ook met John Corabi en Rodney Atkins. Voor de live uitvoering van zijn solo materiaal heeft de man zelfs Nicke Andersson (The Hellacopters), Jesper Lindgren (Velvet Insane) en Mats Rydström (Abramis Brama) kunnen strikken.
De man staat bekend om zijn voorliefde voor The Beatles, maar toch is een behoorlijke scheut Rolling Stones-achtige bluesy rock ‘n’ roll ook heel erg herkenbaar. Misschien is dit bijna vloeken in de kerk voor sommige liefhebbers, maar persoonlijk kan ik die Stones-bite in combinatie met Beatles oorwurm-harmonieën best waarderen. In sommige opzichten doet dit me op een vreemde manier soms ook een beetje aan Tom Petty denken. Zelfs ietwat Led Zeppelin en Masters Of Reality in het wonderlijk boeiende Won’t Let Go Again, dat echt geweldig zonder echt aanwijsbare toevoegingen tot het eind toe kan doorkabbelen, maakt dit tot een klein meesterwerk. De in de info beschreven invloeden van Led Zeppelin in Time Bomb zijn in ieder geval ook bijzonder smaakvol, net als die st-t-t-totterende, maar o zo pakkende timing in het refrein. Alleen wel heel jammer dat dit feestje na vijf liedjes alweer afgelopen is. Ik kon het dan ook niet laten om een versie met extra 7” single te bestellen; dit smaakt naar (veel) meer! Een bezoekje aan een live show (met de voorgenoemde muzikanten in de begeleidende band!) lijkt me helemaal te gek, en ook ben ik nu al heel erg benieuwd naar de opvolger van deze fijne debuut EP.