Polyphia is een van die bands die metalpuristen doen schuimbekken. Ook het androgyne uiterlijk van gitarist Tim Henson wordt regelmatig online geridiculiseerd. Dat zegt waarschijnlijk meer over de kleingeestigheid van die specifieke lieden dan over de muzikale kwaliteiten van Henson c.s. Hun nieuwe album, met Be Not Afraid als titel, zal weer nodige controverse oproepen in het metalen wereldje…
In het verleden hebben meerdere bands geflirt met invloeden uit elektro, glitch, house en dubstep. Bekende voorbeelden zijn Korn met The Path Of Totality en Muse met The 2nd Law. Hiphop is van grote invloed geweest op het gehele numetalgenre. Waar het bij veel bands bleef bij geflirt of een van de vele invloeden, zijn hiphopbeats, trapbeats en dergelijke een de pilaren onder het totaalgeluid van Polyphia, naast het virtuoze gitaarspel van Scott LePage en de eerdergenoemde Tim Henson. Op Be Not Afraid draait het steeds meer om de beats en elektro-invloeden en steeds minder om virtuoos gitaargeweld.
Is dit erg? Nee, niet zolang dat uitstekende composities oplevert als het duistere Screwtape, They Know Not What They Do en het behoorlijk schizofrene Mark Of The Beast. Ook kent het album wat radiovriendelijker momenten in de vorm van Let There Be Light, Can You Feel It (met aanstekelijke samples) en het zwaar door hiphop beïnvloede J-Bomb. Het harmonieuze samenspel van LePage en Henson is nog steeds de kern van Polyphia, maar meer dan ooit staat hun virtuositeit in dienst van het nummer. Het vreemde doch pakkende Deny The Flesh en Devil Get Behind Me zijn daar goede voorbeelden van.
Op Be Not Afraid gaan de heren van Polyphia onverdroten door met hun queeste naar de perfecte synthese tussen virtuoos gitaarspel en diverse soorten beats. De plaat bevat genoeg afwisseling en pakkende nummers om de liefhebber de nodige leuke uurtjes te bezorgen. En om de knuppel nog wat verder in het hoenderhok te gooien, het zijn wel de Polyphia’s van deze wereld die ervoor zorgen dat metal als genre creatief niet doodbloedt. Of het resultaat je bevalt, is vooral een kwestie van persoonlijke smaak.